(427 ) 



scheiding, een machtigen doorslag geven. Men zal nog lang, 

 in het opsporen en wegen der verwantschap, moeten volgen 

 wat de oudere Decandolle eigenaardig de » methode de ta- 

 tonnement" noemde. Wat de uitdrukking der verwantschap, 

 voorzoover gevonden, betreft, komt mij eene graphische voor- 

 stelling, waarbij de soorten op van een aanvangspunt op- 

 klimmende en radieerende lijnen de meest geschikte voor. 

 Op deze lijnen zijn dan de meer eenvoudige vormen in elke 

 reeks het naast bij het aanvangspunt, en de meest gecom- 

 pliceerde het verst daarvan verwijderd te plaatsen. Waar 

 eene dubbele aansluiting plaats heeft, kan men eene lijn 

 zich laten vertakken ; waar geen aansluiting aan eenvoudiger 

 vormen gevonden is, kan men den tak op een afstand van 

 het aanvangspunt vrij laten beginnen ; en geïsoleerde vormen 

 kunnen tusschen de lijnen worden aangebracht. Men zal ook 

 hier eenigszins moeten geven en nemen, maar verkrijgt een 

 beeld, een soort van morphologische stamboom, waarin al- 

 thans ten naastenbij de betrekkingen tusschen de soorten 

 kunnen worden uitgedrukt en met een opslag overzien. Naar 

 gelang meer soorten bekend, en de bekende meer volledig 

 bekend worden, is zoodanig beeld uit te breiden, en zooveel 

 noodig te wijzigen. 



Naar de mate van onze tegenwoordige kennis plaats ik 

 dan, naast ééne korte lijn, de soorten waarbij nooit een 

 middeldoren is waargenomen, en wel, naar het opklimmend 

 getal der randdorens (5 — 8) in deze volgorde: M. penta- 

 centrus Lem., M. depressus Hook., M. violaceus Pfeiff., M. 

 goidodacanthus Lem., alle, zoover bekend, soorten van het 

 vasteland van Brazilië. Bij één van deze (M. violaceus) is 

 de bloem als van middelmatige grootte, (1 cm. diam.), met 

 gekartelde bloembladen en met een 5-deeligen roodachtigen 

 stempel beschreven; van eene andere (M. depressus) de kleine 

 smalle langwerpig knotsormige (lichtroode) bes. De ce- 

 phaliën enz. loopen nog al uiteen, zoodat deze vormen 

 eenigzins op zich zelf staan. Langs eene tweede hierboven 

 uitspringende lijn rangschik ik de soorten met een of meer 

 (tot 4) middeldorens, doch die kleiner zijn dan de randdorens. 

 Hiertoe behooren 10 soorten, van Brazilië, Mexico, Jamaica, 



