( 22 ) 



cM 3 gedeflbrineerd paardebloed met 300 cM 3 K N0 3 -op- 

 lossing van 1.55°/ (isotonisch met het serum). 



Het bleek, dat de sereuse vloeistof 15.5°/ in chloorge- 

 lialte was toegenomen, terwijl zij 20% van haar phosphor- 

 zuur aan de bloedlichaampjes had afgestaan. 



Uit onze vroegere proeven over de geldigheid der isoto- 

 nische coëfficiënten bij de bloedlichaampjes, is gebleken, dat 

 deze in hoofdzaak moest berusten op wateraantrekking. 

 Waren onze redeneeringen werkelijk juist, dan mogen wij 

 thans naar aanleiding van de bovenvermelde proeven aan- 

 nemen, dat bij vermenging van bloed met isotonische, hyper- 

 en hypisotonische oplossingen, het wateraantrekkend ver- 

 mogen van den inhoud der bloedlichaampjes onveranderd is 

 gebleven en in dit geval moet er tusschen de laatsten en 

 hun omgeving een wisseling van bestanddeelen hebben plaats 

 gehad in isotonische verhoudingen. 



Dat nu inderdaad het wateraantrekkend vermogen der 

 bloedlichaampjes, na vermenging met verschillende zoutso- 

 luties, onveranderd is gebleven, hebben wij met zekerheid 

 kunnen aantoonen. 



Wij redeneerden aldus : 



Vermengt men een willekeurige hoeveelheid gedeflbrineerd 

 bloed met een willekeurige hoeveelheid van een zout- of 

 suikeroplossing, die isotonisch is niet het serum, dan mag, 

 indien inderdaad in de bloedlichaampjes geen verandering 

 van wateraantrekkend vermogen heeft plaats gegrepen, dit 

 met het verdunde serum ook niet het geval zijn. 



Wij hebben het wateraantrekkend vermogen der vloei- 

 stoffen bepaald door middel van bloedlichaampjes en ook,, 

 om geen gevaar te loopen in een cirkel te redeneeren, met 

 Tradescantia discolor (naar de methode van de Vries). 



Het resulaat was zeer bevredigend. 



Volgens een dergelijke methode hebben wij ook geëx- 

 perimenteerd met hyper- en hypisotonische oplossingen en 

 wel, met hetzelfde resultaat. 



Het bovenstaande onderzoek heeft dus geleerd, dat na ver- 



