( 210 ) 



vrij gemakkelijk in kouden alcohol oplosbaar; het lost ge- 

 makkelijk op in aceton, warm water en warmen ijsazijn, 

 moeilijk daarentegen in kouden ijsazijn, koud water en 

 aether, zeer moeilijk in chloroform, benzol en petroleum- 

 aether. Het zuur wordt door bijtende en door koolzure 

 alkaliën opgelost ; wanneer van deze geene groote overmaat 

 is genomen, wordt het door eene voldoende hoeveelheid 

 azijnzuur weder geprecipiteerd ; in het tegenovergestelde ge- 

 val moet een sterker zuur gebruikt worden. 



Het phenylureïdopropionzuur smelt in volkomen zuiveren 

 toestand bij 171° — 172° onder gasontwikkeling (zie blz. 212) ; 

 gewoonlijk wordt het smeltpunt een paar graden lager ge- 

 vonden. Het kristalliseert in plaatjes en naalden. Door 

 kaliumhypobromiet wordt het in broomhoudende zuren om- 

 gezet (zie hoofdstuk III). 



Wij hebben van het phenylureïdopropionzuur het calcium- 

 en zilverzout benevens den aethylester onderzocht. 



Het calciumzout werd bereid door chloorcalcium te voe- 

 gen bij de waterige oplossing van het zuur, die met am- 

 moniak geneutraliseerd was. Het zout zet zich in naalden 

 af, die meestal concentrisch gegroepeerd zijn en ongeveer 

 gelijke oplosbaarheid in koud en in warm water bezitten. 

 Voor de analyse werd het bij 90° — 100° gedroogd; het is 

 dan watervrij. 



I. 0,3081 gr. gaven 31 ± cc. N bij 7° en een barometer- 

 stand van 750 m.m. 

 II. 0,3791 » » 0,0474 gr. CaO. 



Berekend voor 



Gevonden: 





(G^HuNjOs^Ca. 



I. 



II. 



N= 12,3 



12,2 



— 



Ca= 8,8 



— 



8,9 



Het zilverzout is wit, tamelijk lichtbestendig en naar 

 het schijnt amorph ; het wordt door salpeterzuur zilver uit 

 de oplossing van het ammoniumzout in water geprecipi- 

 teerd. Het werd voor de analyse bij 90° — 100° gedroogd, 

 waarbij het zich op sommige plaatsen begon te kleuren. 



