( 224 )' 



zeer moeilijk oplosbaar in aether en benzol, vrij moeilijk 

 oplosbaar in kokend water, waaruit liet zich in plaatjes 

 afzet. In ijsazijn lost het bij verwarming tamelijk gemak- 

 kelijk op. Wanneer men het zuur in een capillair buisje 

 verhit, begint het bij 229° zich onder gasont wikkeling te 

 ontleden, nadat het reeds bij lagere temperatuur week is 

 geworden. Bij verhitting van het zuur met zeer geconcen- 

 treerde kaliloog distilleert eene olie, die spoedig vast wordt; 

 nadat deze verbinding in zoutzuur opgelost en met ammoniak 

 was geprecipiteerd, lag haar smeltpunt bij 59°— 63°; zij is 

 blijkbaar parabroomaniline. Door natriumamalgama wordt 

 het zuur in alkalische oplossing tot phenylureïdopropion- 

 zuur gereduceerd. Deze reacties en de wijze van bereiding 



stellen de structuurformule CO<]\ruJ_nij 4 _nTT poOH 



voor het zuur, waarvan thans sprake is, buiten twijfel. 



Van de zouten van het parabroomphenylureïdopropion- 

 zuur werden het calcium- en het zilverzout onderzocht. 



Het zeer volumineuze calciumzout wordt door chloorcal- 

 cium uit de met ammoniak geneutraliseerde oplossing van 

 het zuur geprecipiteerd. Bij 100° is het watervrij. 



I. 0,2720 gr. gaven 0,1586 gr. Ag Br en 0,0054 gr. Ag 

 II. 0,4278 » » 0,0941 gr. CaS0 4 . 



Berekend voor Gevonden. 



(C 10 H :0 BriSr 2 O 3 ).Ca I. IL 



Br 26,1 26,3 — 



Ca 6,5 — 6.5. 



Het zilverzout wordt uit de oplossing van het ammonium- 

 zout door zilvernitraat in vlokken afgescheiden. Voor de 

 analyse werd het bij 90° — 100° gedroogd; het bevat dan 

 geen kristalwater. 



I. 0,4720 gr. gaven 0,5249 gr. C0 2 *) en 0,1152 gr. H 3 0. 

 II. 0,3442 » » 0,1518 gr. Ag Br en 0,0055 gr. Ag, 

 nadat het zout gedurende 3 uren met rookend salpeter- 

 zuur in eene toegesmolten glazen buis bij 275° verhit was. 



*) De stof werd voor de verbranding met kalinm bichromaat gemengd. 



