( 226 ) 



Bij verhitting van het bibroomphenylureïdopropionzuur 

 met kalihydraat (1 deel zuur op 2 deelen alkali) distilleert 

 een bibroomaniline. Daar het zuur niet gemakkelijk te be- 

 reiden is, werd het voor deze proeven in niet geheel zuiveren 

 toestand gebruikt en moesten wij er op bedacht zijn, dat het 

 bibroomaniline geringe hoeveelheden mono- en tribroomaniline 

 kon bevatten. Het werd hiervan op de volgende wijze be- 

 vrijd *). Door oplossen in verwarmd, tamelijk geconcen- 

 treerd zoutzuur werd het van het tribroomaniline gescheiden, 

 dat terugblijft. De vloeistof werd vervolgens verdampt en 

 warm water bij het residuum gevoegd. Het bibroomaniline 

 verloor zoodoende zijn zoutzuur en werd onoplosbaar, terwijl 

 het chloorhydraat van het nionobroomaniline in oplossing 

 ging. Ten slotte werd het bibroomaniline nog eenige malen 

 uit verdunden alcohol gekristalliseerd ; het zette zich uit dat 

 oplossingsmiddel in naalden af, die voor de analyse boven 

 zwavelzuur gedroogd werden. 



0,2055 gr. gaven 0,2681 gr. Ag Br en 0,0216 gr. Ag. 



Berekend voor Gevonden. 



C 6 H 3 Br 2 .NH 2 . 



Br= 63.7 63,3 



Het bibroomaniline smolt bij 78° — 81°. Uit dit smelt- 

 punt en de eigenschappen der verbinding volgt, dat deze als 

 o.p. bibroomaniline moet opgevat worden en dat dus het 

 straks beschreven zuur het a.b.orthoparabibroomphenyl-/?- 

 ureïdopropionzuur is. 



Wanneer men 1 molecuul phenylureïdopropionzuur in 

 alkali oplost en 3 moleculen kaliumhypobromiet toevoegt, 

 ontstaat het a.b.sym.tribroomphenyl-/?-ureïdopropionzuur, dat 

 door zuren uit de alkalische vloeistof wordt geprecipi- 

 teerd. Vermindert men de hoeveelheid van het onderbromio-- 



o 



zure zout tot op 2 moleculen, zoo wordt toch hetzelfde 

 zuur gevormd. Dit is daaraan toe te schrijven, dat het 

 hypobromiet des te gemakkelijker op de plienylureïdopropion- 



fe ) Verg. Geiess, Ann. der Chemie u* Pharm. 121, p. 267. 



