( 260 ) 



zal bijv. een 8 pCt, zeewater-gelatine, met lichtbacteriën 

 vermengd, door toevoeging van 2 pCt glycerine weldra in 

 een zuiveren » glyceringrond" veranderen, omdat 2 pCt. 

 glycerine veel meer is dan het » plastische aequivalent" van 

 glycerine tot de in de gelatine aanwezige pepton-hoeveelheid. 

 Omgekeerd kan men door toevoeging van pepton in over- 

 maat gemakkelijk de zekerheid verkrijgen, dat de, op de 

 lichtende gelatine gebrachte stoffen, niet anders dan pep- 

 ton in hun onderlaag vinden, om daarmede licht te geven 

 of groei op te roepen. Alleen de onvolledigheid mijner waar- 

 nemingen verhindert mij hier verder op de > plastische aequi- 

 valenten" in te gaan ; het belang daarvan ben ik mij ten 

 volle bewust. 



Zooals men ziet, is in het voorgaande steeds ondersteld, 

 dat zonder peptonverbruik geen lichtontwikkeling plaats heeft, 

 en dit is ook zeker in het algemeen de uitdrukking van de 

 waarheid. Er zijn evenwel een tweetal reeksen van verschijn- 

 selen, waarvan de eerste niet dan moeielijk, de tweede wel- 

 licht in het geheel niet beantwoordt aan den regel, dat het 

 lichten steeds met het verdwijnen van peptonen, onder vor- 

 ming van protoplasma, gepaard gaat en die ik hier niet ge- 

 heel kan voorbijgaan. Vooreerst denk ik daarbij aan den 

 invloed van de aanwezigheid van kleine hoeveelheden assi- 

 mileerbare suikers in de voedingsgelatine op het verloop der 

 lichtwerkingen en op de ontwikkeling der groeivelden. De 

 waarneming is de volgende. 



Lichtvelden van suikers, gevormd op Phosphorescens -pep- 

 tongronden, die veel pepton en overigens geen lichtstoffen 

 bevatten, zijn gewoonlijk kort van duur, uiterst helder, en 

 worden opgevolgd door een krachtig groeiveld. Na één of 

 twee dagen neemt het veld in lichtkracht af of wordt volko- 

 men duister. Geheel anders worden de verhoudingen wanneer 

 de grond behalve pepton ook een weinig suiker bevat, bijv. 

 Vlo P^* gl ucose of maltose. Suikers, op zulke gronden ge- 

 plaatst, vormen eveneens lichtvelden, die echter uitgebreider 

 zijn dan in het vorige geval, hetgeen bewijst dat de opge- 

 brachte suiker minder snel geabsorbeerd wordt. Maar wat nu 

 hierbij merkwaardig is, is de langdurigheid, waarmede de 



