( 264 ) 



koken niet vernietigd te worden en met zeer verschillende 

 snelheid te diffundeeren, zoodat hun moleculaire grootte even- 

 eens verschillend schijnt te wezen. Hun merkwaardigste ei- 

 genschap is, dat zij zonder de aanwezigheid van andere 

 lichamen, langdurig het lichten van Ph. phosphorescens, Ph. 

 Pflügeri, Ph. balticum en Ph. Fischeri en eveneens van Ph. 

 indicum en Ph. luminosum kunnen onderhouden, en hoezeer 

 daarbij de lichtkracht uiterst groot kan wezen, is er zelfs 

 na 14 dagen of een maand nauwelijks een spoor van groei 

 te ontdekken. Wellicht hebben wij hier met een groep van 

 lichamen te doen, die als verbindingen van peptonen met 

 zekere andere koolstoflichamen kunnen worden opgevat, en 

 die in de lichtende cellen binnengedrongen, op overeenkom- 

 stige wijze als in het vorige geval tot een moleculaire ver- 

 nieuwing aanleiding geven, die niet noodzakelijk met groei 

 gepaard behoeft te gaan, zonder daarom echter een uitzon- 

 dering te maken op de stelling, dat de lichtfunctie samenhangt 

 met den overgang van peptonen in den georganiseerden toe- 

 stand. Voorloopig moet ik van de verdere bespreking dezer 

 feiten afzien en mij bepalen tot het wijzen op hun be- 

 langrijkheid. 



6. Verschijnselen van uitdooving door lichtvoedsel 

 veroorzaakt. 



Dat de beschouwingen, in de vorige § behandeld, juist 

 zijn, leid ik af uit de ontwikkeling van de diffusievelden 

 van de stoffen, welke op de Phosphorescens-grou&eii geplaatst 

 worden, en uit de veranderingen, welke daarin onder be- 

 paalde omstandigheden zijn waar te nemen. Wij leeren 

 daarbij vooral twee in het oogloopende verschijnselen ken- 

 nen, te weten, de uitdooving die lichtstoffen somtijds ver- 

 oorzaken, en de standvastige grootte en gelijkmatige inten- 

 siteit, welke de diffusievelden ten tijde hunner maximale 

 lichtkracht bezitten. Volgen wij deze verschijnselen bij een 

 bepaald voorbeeld nader. 



De glycerine is het lichtvoedsel bij uitnemendheid. Tot 



