( 266 ) 



ming, groei en lichten aanleiding geven. Als deze redenee- 

 ring juist is, dan moet er een peptongehalte van den grond 

 zijn, waarbij de verduistering niet plaats heeft. Naar ik ge- 

 loof is elk gehalte aan pepton, dat voldoende is om in 

 grooter hoeveelheid dan door het plastisch aequivalent van 

 de glycerine vereischt wordt, in de bacteriën binnen te drin- 

 gen ook toereikend om verduistering te voorkomen. Het 

 is dan ook mogelijk om gronden te maken, die door een 

 hoog peptongehalte direct met glycerine licht geven. Men 

 moet hierbij echter niet uit het oog verliezen, dat de toe- 

 stand van activiteit der bacteriën op het proces van de 

 imbibitie van pepton en glycerine van overwegenden invloed 

 is, en dat juist de oorzaken, waarop deze activiteit berust 

 zich moeielijk laten beoordeelen. Dit is het zwakke punt 

 der redeneering ; maar daar de lichtkracht der bacteriën 

 een maat is voor de beoordeeling van de grootte hunner 

 activiteit, zoo bestaat er kans, dat zelfs daarmede rekening 

 zal kunnen worden gehouden. 



De hier bedoelde verschijnselen zijn zeker van alge- 

 meene beteekenis. Bij de lichtbacteriën kunnen alle licht- 

 stoffen, — wellicht pepton alleen uitgezonderd, — verduiste- 

 ring en vertraging van groei veroorzaken. Niet assimileer- 

 bare stoffen doen dit echter niet Zoo geven glycerine en 

 asparagine, die tot de beste lichtstoffen behooren, zeer ge- 

 makkelijk aanleiding tot verduistering ; melksuiker en riet- 

 suiker, die niet geassimileerd worden, daarentegen niet. Zelfs 

 waterstof- superoxyd, dat door de lichtbacteriën snel ontleed 

 wordt, dat wil dus zeggen vrije zuurstof, kan uitdoovend 

 of ophelderend werken. Andere organismen vertoonen in hun 

 groeivelden dezelfde verschijnselen, welke wij hier hebben 

 besproken. Zoo is gewone gist vaak aan vertraging van 

 groei onderhevig, wanneer daarop asparagine-oplossingen, die 

 zekere concentratie te boven gaan inwerken. Wellicht zou 

 in dit geval de activiteit zich laten beoordeelen door de 

 » gistkraoht", en de »gistkracht" door het peptongehalte 

 der cellen. 



De werking van de door Ph. phosphorescens assimileer- 

 bare suikersoorten zooals glucose, laevulose, maltose en 



