( 280 ) 



Maar keeren wij terug tot de voeding van onze pepton- 

 lichtbacteriën. 



Ik heb door toevoeging van een aantal stoffen aan zwak 

 lichtende culturen van Ph. luminosum en Ph. indicum de 

 lichtkracht trachten te verhoogen. In sommige gevallen is 

 mij dit werkelijk gelukt, bijv. met asparagine bij Ph. indi- 

 cum en Ph. luminosum, met laevulose, glucose en rietsuiker bij 

 Ph. indicum alleen. De drie laatstgenoemde stoffen kunnen 

 slechts in uiterst geringe hoeveelheid, bijv. 1 / ]ü pCt., worden 

 verdragen, meer daarvan dooft uit. Op den groei werken 

 zij niet gunstig, zelfs vertragend. De hoogste lichtkracht 

 schijnt in het algemeen wel gepaard te gaan met deeling en 

 groei, maar niet met de snelste deeling en den krachtigsten 

 groei. Bij gistings- verschijnselen, zoowel van bacteriën als 

 van gewone gistsoorten heb ik iets dergelijks opgemerkt. Ook 

 hier is in kolfjes met buitengewoon sterke gistingen de snel- 

 heid van de vermenigvuldiging betrekkelijk gering, en, evenals 

 een zeer sterk lichtende cultuur van Ph. indicum veel langer 

 voortduurt, dan een zwak lichtende, waarin spoedig dikke 

 bacteiiën-vliezen ontstaan, zoo is het ook met zekere bac- 

 teriëngistingen van eiwitachtige stoffen, bijv. de skatolgis- 

 ting, die veroorzaakt wordt door een in den grond voor- 

 komend rottings-organisme. 



Aanvankelijk heb ik mijn proeven in een vasten cultuur- 

 grond met Ph. indicum en Ph. luminosum alleen in agar-agar 

 uitgevoerd. In zoodanige massa is echter de deeling en de 

 koloniënvorming naar het schijnt aan bezwaren onderhevig 

 en ik verkreeg daarmede tot nu toe niet zulke duidelijke 

 uitkomsten als met de vier andere soorten. Intusschen 

 kan ik toch een paar proefnemingen aanvoeren welke leer- 

 zaam waren. Deze betroffen de werking van gewoon kippen- 

 eiwit, caseïne, fibrine en gluten van tarwe. Kleine hoe- 

 veelheden dezer stoffen op lichtende Yw^Vwm-agargronden 

 gebracht, die aanvankelijk met pepton licht hadden gegeven, 

 maar begonnen uit te dooven, hebben diffusie velden van 

 geringe afmeting voortgebracht, velden, die zoowel in licht- 

 kracht als in groei den grond eenigszins vooruit waren, maar 

 volstrekt niet in die mate als dit bij de overeenkomstige 



