( 285 ) 



even zoo sterk licht als matig heldere culturen van Photo- 

 bacterium indicum (dus iets zwakker dan Ph. phosphorescens) 

 en die een daarmede overeenkomstig, ofschoon niet indentiek, 

 continu lichtspectrum van geel en groen licht vertoont *). 

 Maar de verhouding tot de temperatuur is hier een geheel 

 andere. Photobacterium indicum houdt in visch-pepton-gelatine- 

 culturen bij 36,5° C. plotseling op te lichten, om beneden 

 die temperatuur onmiddelijk weder te beginnen, m. a. w. 

 hier is het lichten een physiologische werking bij uitnemend- 

 heid. De lophineoplossing stijgt daarentegen aanhoudend in 

 lichtkracht met stijgende temperatuur, volgens mijn eigen 

 ondervinding zeker tot 60° C, en vertoont bij die tempera- 

 tuur volstrekt geen plotselinge verzwakking, maar geeft 

 natuurlijk den indruk, dat hier een gewoon chemisch proces 

 plaats heeft. Radziszewsky heeft door vele andere voor- 

 beelden getracht te bewijzen, dat de analogie tusschen orga- 

 nisch- en chemisch-phosphorescentielicht werkelijk zeer groot 

 zou zijn, hij wijst er bijv. op f), dat protagon in toluol 

 opgelost bij 45° sterk groen licht geeft met choline, voor 

 zoover vrije zuurstof aanwezig is, en hij denkt daarbij blijk- 



*) Prof. ï. Ludwig, te Greiz, heeft de goedheid gehad mij het volgende 

 mede te deelen over liet licht van een drietal soorten van lichtbacteriën, 

 welke ik hem had toegezonden: /,-Das Spectrum des Photobacteriumlichtes 

 schwankt übrigens nicht nnwesentlich nach dem Substra te. So ist das 

 Licht auf Schweinefleisch im Vergleich zu dem blaugünen Gelatinelicht 

 weiss bei Ph. phosphorescens. Der Anfang des Spectrums liegt deun auch 

 bei dem Gelatinelicht nicht bei D sondern etwas bei Eb, wie mir auch 

 jetzt ein directer Vergleich bestatigt. Ph. Fischeri und Ph. Pjlïigeri einer- 

 seits, Ph. phosphorescens auderseits konnte ich leicht durch ein hellorange 

 gefarbtes und ein blaues Glas unterscheiden, in dem dort das Licht 

 besser durch das orangegefarbte, hier besser durch das blaue Glas ging." 



De afhankelijkheid der lichtkleur van den aard van het voedsel is 

 blijkbaar in strijd met de theorie eener specifieke lichtstof. 



Overigens is het merkwaardigste resultaat van talrijke onderzoekingen 

 in de literatuur verspreid, dat het lichtmaximum van het organische lichtspec. 

 trum in vele gevallen gelegen is nabij de lijn b iu het groen (A — 528,26) en 

 daarmede bij Pyrophorus noctilucus volgens Dubois nauwkeurig samenvalt. 

 Daar ter plaatse nu is ook juist gelegen de grootste intensiteit van het 

 zonne-spectrum (Charpentier, Cpts. rendus. 1885 p. 182), en daarvoor 

 heeft ons gezichtszintuig de grootste gevoeligheid. 



f) Ueber die Phosphorescenz der organischen und organisirten Körper, 

 Liebig's Annalen, Bd. 203, pag. 305, 1880. 



