( 306 ) 



Aan de mogelijkheid dat de miltvuursporen onder de huid 

 gedood werden door bacteriën, die bij de verwonding mede 

 binnengedrongen zouden zijn, viel niet te denken. Indien 

 de noodige voorzorgsmaatregelen in acht genomen waren, 

 kon men één of twee weken later, als het pakje onder de 

 huid weggenomen werd, daarin niet alleen geen miltvuursporen 

 of bacillen, maar ook geen andere bacteriën, zoomin door 

 het mikroskoop als door kweekproeven, aantoonen. 



In de allereerste dagen na het onder de huid brengen van 

 de sporen, ontkiemden enkele daarvan. Zonder twijfel onder 

 begunstiging van de lucht, die in het pakje mede ingesloten 

 was. Maar als, na eenige dagen, deze lucht geresorbeerd was, 

 en nu slechts vloeistof, rijk aan koolzuur, maar uitermate 

 arm aan zuurstof, het pakje binnendringen kon, was er van 

 ontkiemen niets meer te bespeuren. Wanneer na een week 

 b. v. het pakje voor den dag gehaald en geopend werd, wa- 

 ren daarin nog wel duidelijk te herkennen en goed kleurstof 

 opnemende sporen te vinden, maar geen bacillen. Na nog 

 langeren tijd waren ook de sporen verdwenen. Deze kun- 

 nen dus, zonder ontkiemd te zijn, in het onderhuids-bind- 

 weefsel van het konijn vernield worden. 



Het nieest aannemelijk scheen de onderstelling, dat de ver- 

 nielende werking moest toegeschreven worden aan een stuf 

 die, zooals door Nuttall, Btjchner, Lubarsch en anderen is 

 aangetoond, in het bloed, ook bij konijnen, voorkomt en 

 in staat is miltvuurbacillen te dooden. Een bezwaar tegen 

 deze onderstelling kon echter hierin gezocht worden, dat een 

 vernielende werking van bloed wel is aangetoond op milt- 

 vuur-bacillen, maar niet op sporen. Btjchner acht het zelfs a 

 priori zeker, dat de zoo resistente sporen niet door bloed ge- 

 dood kunnen worden. 



Intusschen leerde het onderzoek, dat ook de miltvuurspo- 

 ren, hoeveel weerstand zij ook aan andere invloeden mogen 

 bieden, tegen de werking van het bloed van konijnen on- 

 voldoende bestand zijn. 



Uit de carotis van een konijn werd bloed opgevangen in 

 een flesch met glazen kralen, en door schudden gedefibri- 

 neerd. Een zekere hoeveelheid daarvan, 5 of 10 cc, werd 



