( 372 ) 



als lecethine in het serum voorkomt, doet hier weinig ter 

 zake. 



De druivesuiker vertegenwoordigt een salpeterwaarde, die 

 geheel te verwaarloozen is. 



Het C 2 is naar de algemeen heerschende opvatting 

 geheel in gebonden toestand aanwezig *) ; van daar, dat wij 

 voor de berekening der salpeterwaarde den isot. coëfficiënt 

 2 hebben durven gebruiken. De proccntische vermindering 

 van het C 2 -gehalte, indien deze aanwezig is, zal wel een 

 deel van het getal 0.143 kunnen verklaren, doch niet 

 het geheele, daar de lymph toch ook een niet onaanzienlijke 

 hoeveelheid C 2 bevat. 



Het C 3 gehalte van het serum is berekend uit het 

 gemiddelde van 8 analysen van Fredericq f). 



Telt men nu de partieele salpeter waarden (laatste kolom) 

 samen, dan krijgt men 1.36, een getal, dat beslist veel 

 kleiner is, dan hetgeen wij bij onze proeven ooit hebben 

 gevonden. In den regel schommelde het om 1.7. 



Bij de bepaling van de partieele salpeterwaarden der melk, 

 zagen we iets dergelijks ; daar bedroeg de som der partieele 

 salpeter waarden van de zouten en de melksuiker 1.116, 

 terwijl de totale wateraantrekkende kracht der melk 1.9 

 bedroeg. Zouden misschien de eiwitstoffen in beide gevallen 

 voor deze verschillen moeten aansprakelijk worden gesteld? 



Om deze vraag op te lossen, stelden we ons voor, de 

 salpeterwaarde van het serum te bepalen, nadat de eiwit- 

 stoffen er uit waren verwijderd. 



Het laatste kon op twee wijzen geschieden nl. 1°. door 

 het serum te verbranden, 2°. door verwarming en toevoeging 

 van verdund zuur. Echter wijkt de asch te zeer in samen- 

 stelling van de in het serum aanwezige zouten af, dan dat 

 wij de eerste methode anders dan langs omwegen met vrucht 

 zouden kunnen toepassen. Beter konden we gebruik maken 

 van de tweede methode. 



*) Verg. Zuntz in Hermann's Handb. der Physiol. B. IV. Th. II. S. 80. 

 f) Léon FftÉDÉmcQ. Recherches sur la constitution du plasma sanguin. 

 Gand. 1878. 



