( 380 ) 



Indien men de eiwitstoffen van het serum, na scheiding, 

 in kristalvorm kon brengen, wat naar de proeven van Hof- 

 meister *) mogelijk schijnt, zou men in de eerste plaats 

 kunnen berekenen, welk aandeel de paraglobuline en het se- 

 rumalbumiue ieder voor zich aan het totale wateraantrekkend 

 vermogen der eiwitstoffen heeft en in de tweede plaats ook 

 de moleculairformule van het eiwit kunnen vaststellen. 



Om een denkbeeld over dit vraagstuk te krijgen, stellen 

 we eens voor een oogenblik, dat het moleculairgewicht 

 der verschillende eiwitstoffen van het serum hetzelfde is en 

 gelijk #, dan vindt men het moleculairgewicht op de vol- 

 gende wijze: daar een oplossing van 7.45 pCt. een water- 

 aantrekkend vermogen bezit, dat overeenkomt met een KN0 3 - 

 oplossing van 0.22 pCt. en de isotomische coëfficiënt = 2 



gesteld mag worden, zal een oplossing van 7.45 X pCt., 



isotonisch zijn met een KN0 3 -oplossing van 1 pCt., zoodat 



dus 



3 1 



x x - — 7.45 x x 101 



2 0.22 * 



x = 2195. 



Keeren wij thans terug tot onze eerste beschouwingen 

 over het wateraantrekkend vermogen van het serum na 

 injectie van de Na 2 S 4 -oplossing en merken weer op, dat 

 in weerwil van de aanzienlijke hoeveelheid Na 2 S0 4 , die 10 

 minuten na de injectie in het serum nog aanwezig was, 

 het wateraantrekkend vermogen van het laatste, ten opzichte 

 van dat van het oorspronkelijke serum slechts een geringe 

 verhooging heeft ondergaan en overwegen wij, dat dit slechts 

 voor een klein deel kon toegeschreven worden aan de ver- 

 mindering van het chloorgehalte, dan hebben wij thans, in 

 verband met de voorgaande onderzoekingen het recht, te 

 vermoeden, dat niet alleen de carbonaten, maar ook en vooral 

 het eiwit een aandeel heeft in de regeling van het wateraan- 

 trekkend vermogen van het plasma. 



*) Zeitschr. f. pfysiol. chemie. 1889. B. XIV. H. 2, S. 165. 



