( 391 ) 



andering, hoewel zelfs 4 uren na de injectie nog duidelijk 

 nitraat in het serum kon aangetoond worden (door een op- 

 lossing van diphenylaniine in geconc. H 2 S0 4 ). Verreweg 

 de grootste hoeveelheid nitraat echter had de bloedbaan 

 verlaten : reeds tijdens de injectie urineerde het dier aan- 

 zienlijke hoeveelheden nitraat; ook in de tranen en in het 

 speeksel was rijkelijk Na N 3 voorhanden. 





b. Injectie van eene hypisotonische oplossing. 

 Proef V. 



Tot dusverre injicieerden wij hyperisotonische zoutoplos- 

 singen ; het interesseerde ons te weten, hoe het plasma zich 

 verhield ten opzichte van hypisotonische zoutsoluties. Wij 

 gebruikten Na 2 S 4 . Een vergissing bij het afwegen van 

 het zout, eerst na de injectie bemerkt, was oorzaak, dat de 

 concentratie uiterst zwak werd, veel zwakker dan wij had- 

 den durven inspuiten, met het oog op het uittreden van 

 kleurstof uit de bloedlichaampjes. De solutie toch had een 

 concentratie van slechts 0.5 pCt, overeenkomende met een 

 salpeterwaarde van 0,474 pCt. Bedenkt men nu, dat in het 

 gedefibrineerde bloed een K N 3 -oplossing van 1 pCt reeds 

 uittreden van kleurstof bewerkt, dan zal men aanvankelijk 

 verbaasd staan over het feit, dat het serum van het bloed, 

 dat na de injectie werd ontlast, geen spoor van een roode 

 tint vertoonde. De uitert snelle regeling van het water- 

 aantrekkend vermogen moet, zooals we spoedig zullen zien, 

 als de oorzaak beschouwd worden. 



Het paard woog ongeveer 400 KG en de hoeveelheid 

 geïnjicieerde Na 3 S0 4 - oplosssing van 0.5 pCt bedroeg 7 

 liter. 



Met het bloed, vóór en na de injectie ontlast, deden we 

 volkomen hetzelfde als bij proef II en III. 



Het wateraantrekkend vermogen van het oorspronkelijk 



serum (vóór de injectie) bedroeg 



5 + 3.125 101 , 



k x 0.63 x —= 1.76 pOt. 



o oo.o 



