( 396 ) 



Deze tabel leert : 



1°. Dat, 10 minuten na de injectie, het wateraantrekkend 

 vermogen van het serum een vermindering heeft ondergaan 

 van 0.082 (kol. XII), wegens de daling van het gehalte der 

 chloriden, carbonaten en eiwitstoffen; doch ook een ver- 

 meerdering van 0.094 (kol. VII), wegens het terugblijven 

 van Na 2 S 4 . Hierdoor wordt voldoende verklaard, waarom 

 het experiment leert, dat door de injectie geen verandering 

 in het oorspronkelijke wateraantrekkend vermogen is opge- 

 treden (kol. VIII). 



2°. Dat, 30 minuten na de injectie, de salpeterwaarde van 

 het serum een vermindering heeft ondergaan van 0.053, 

 wegens de daling van het gehalte der chloriden en eiwit- 

 stoffen ; doch ook een vermeerdering van 0.085 wegens het 

 terugblijven van Na 2 S 4 . 



3°. Dat, l 1 /^ uur na de injectie, de salpeterwaarde van 

 het serum een vermindering heeft ondergaan van 0.079, 

 wegens de daling van het gehalte der chloriden en eiwit- 

 stoffen. (Kol. XII; ; doch ook een vermeerdering van 0.101, 

 wegens het terugblijven van Na 2 S 4 (kol. VII). 



De vrij goede overeenstemming tusschen kol. VII en XII 

 verklaart dus voldoende, waarom het wateraantrekkend ver- 

 mogen van het plasma, in weerwil van de injectie der zwak 

 hypisotonische oplossing, onveranderd is gebleven (kol. VIII). 



c. Het totale volume bloed bij de proeven onder a en b. 



Een blik op de tabellen V, VI, VII en X, geeft o. a. 

 het verrassende resultaat te zien, dat 2 uren na de injectie 

 van hyperisotonische oplossingen, het eiwitgehalte van het 

 serum hooger is dan vóór de injectie. Dienovereenkomstig 

 bleek ook het specifiek gewicht in waarde gestegen. 



Die verhooging van eiwitgehalte kon veroorzaakt zijn of 

 door diffusie van eiwit uit de weefsels of bloedlichaampjes, 

 of ook door uittreden van vloeistof, beter gezegd, van water 

 uit het plasma. Deze kwestie was niet moeilijk uit te 

 maken; om het laatste te onderzoeken, hadden we slechts 



