(410 ) 



IL Regeling van de bestanddeelen der roode 



BLOEDLICHAAMPJES. 



A. Permeabiliteit der roode bloedlichaampjes. 



In de inleiding maakten wij reeds de opmerking, dat de 

 methode tot onderzoek van de permeabiliteit der roode bloed- 

 lichaampjes van het gedefibrineerde bloed niet was aan te 

 wenden voor het circuleerende bloed. Wij moesten dus naar 

 een andere methode omzien en hebben getracht een stof te 

 vinden, die aan de volgende eigenschappen voldeed. 



1. Moest ze, in de circulatie gebracht, in de bloedlichaamp- 

 jes van het circuleerende bloed in zeer geringe hoeveelheid 

 zijn aan te toonen en wel met een reagens, waardoor het 

 leven van het dier niet getroffen werd. Dit reagens zou bijv. 

 de eiwitstoffen van het plasma niet mogen neerslaan. De 

 reactie zou dus moeten berusten op kleurverandering der 

 bloedlichaampjes. 



2. De stof mocht de bloedlichaampjes niet vernietigen. 



3. De stof mocht in de bloedlichaampjes van het normale 

 dier niet voorkomen. 



Een stof, die aan deze drie eigenschappen geheel voldeed, 

 hebben we helaas niet kunnen vinden. Een oplossing van 

 Nal kwam onzen eischen nog het meest nabij. 



Ad 1. Iodium is in uiterst geringe hoeveelheid aan te toonen 

 door nitras palladiosus, waarmede het een bruin neerslag 

 weeft. Echter kan men dit reagens niet in het bloedvaatstelsel 

 spuiten; immers, het eiwit wordt door palladium neerge- 

 slagen; dit heeft natuurlijk den dood ten gevolge. Daarom 

 lieten we, nadat de injectie van Nal was geschied, een 

 droppel van het bloed in palladium-oplossing vallen. 



Ad 2. Nal, in niet te hooge concentratie in de bloed- 

 baan gespoten, brengt geen waarneembare verandering in de 

 lichaampjes te weeg, noch in die van honden, noch in die 

 van kikvorschen. 



Ad 3. Nal komt in de bloedlichaampjes van normale 

 honden en kikvorschen niet voor. 



Wij zullen over de wijze van proefneming niet uitweiden, 



