( 413 ) 



De proeven werden verricht met paarden- en hondenbloed 

 en wel gelijktijdig met de experimenten over het plasma. 

 De proefdieren waren dan ook dezelfde als die, welke voor 

 de laatstbedoelde onderzoekingen werden gebruikt. Dit was 

 o. a. daarom zeer gewenscht, omdat wij dan met zekerheid 

 wisten, in hoeverre de bloedlichaampjes, na de injecties en 

 ontlastingen, werkelijk in een veranderd medium zich be- 

 vonden. In de nevenstaande tabel (XVII), die de resultaten 

 der proeven bevat, is telkens naar de overeenkomstige proef 

 van het eerste hoofdstak verwezen. 



Uit deze tabel blijkt, dat na inspuiting van hyper- en 

 hypisotonische zoutoplossingen in de bloedbaan, de lichaam- 

 pjes over het algemeen in dezelfde NaCl-oplossingen een 

 begin van kleurstofverlies vertoonen als in het bloed, dat 

 ?óór de injectie werd ontlast. Slechts na inspuiting van 

 een groote hoeveelheid eener geconcentreerde oplossing van 

 Xa 2 S0 4 (2) en van NaCl (3), blijkt het uittreden van 

 kleurstof in een eenigszins hoogere concentratie plaats te 

 hebben dan vóór de injectie ; m. a. w. de bloedlichaampjes 

 zijn een weinig in wateraantrekkend vermogen gestegen. 

 Deze stijging is echter vrij spoedig hersteld ; in het eerste 

 geval na 2, in het tweede geval na 4 uren. 



Verder leert de tabel, dat door aanzienlijke bloedontlasting 

 het wateraantrekkend vermogen der bloedlichaampjes een 

 geringe verhooging ondergaat, om na eenigen tijd weer tot 

 den norm terug te keeren, en dan weer te stijgen na een 

 daaropvolgende bloedontlasting. Misschien staat deze ver- 

 hooging van het wateraantrekkend vermogen wel in eenig 

 verband met het feit, dat de compensatie der salpeterwaarde 

 van het plasma zich niet geheel liet verklaren door ver- 

 mindering van het eiwit- en vermeerdering van het chloor- 

 gehalte. 



Bij anhydraemie blijkt het wateraantrekkend vermogen 

 der bloedlichaampjes geheel onveranderd te zijn gebleven. 



Het bovenstaande kan men aldus samenvatten : 



Bij hydraemische plethora, teweeggebracht door hyperiso- 

 tonische of door hypisotonische zoutsoluties, bij hydraemie 

 en bij anhydraemie, hebben de roode bloedlichaampjes geen 



