( 423 ) 



Men kan rekenen, dat het verschijnsel bekend is, als men 

 bij eiken hoek van inval en bij elke wijze van magnetisatie 

 van den spiegel de sterkte van de magnetische lichtcompo- 

 nent en de phase heeft bepaald. De theorie van den tweeden 

 ondergeteekende, door den Heer van Loghem uitgewerkt, 

 geeft het middel aan de hand om beide grootheden a priori 

 Ie berekenen. Met de aldus verkregen waarden waren echter 

 de uitkomsten van Dr. Kaz, die het eerst bij de polaire 

 reflectie intensiteit en phase experimenteel bepaalde, niet in 

 overeenstemming. De Heer Sissingh komt tot dezelfde 

 slotsom, maar zijne metingen bij een tiental invalshoeken, 

 van 86° tot 6°, leeren, dat de afwijkingen zich hiertoe 

 bepalen, dat de theorie de phase een bepaald constant be- 

 drag fout levert. Mocht dit ook bij de polaire terug- 

 kaatsing bevestigd worden, dan zou dit voor de verbetering 

 der theorie eene belangrijke vingerwijzing zijn. 



Evenals de Heer Kaz, heeft ook de schrijver de gezochte 

 grootheden uit het bedrag der minimum- en nuldraaiingen 

 van den polarisator en den analysator afgeleid. Daarbij 

 heeft hij eene groote nauwkeurigheid bereikt door eene 

 methode, die ook reeds vroeger door hem werd gevolgd. 

 Vóór den polarisator stond namelijk een collimator en achter 

 den analysator een op oneindigen afstand ingestelde kijker ; 

 men neemt dan in het gezichtsveld een donkeren band waar, 

 die zich bij elke verplaatsing der Nicols verschuift en dien 

 men bij de meting der minimum- en nuldraaiingen zoo don- 

 ker mogelijk trachtte te maken en in het midden van het 

 veld bracht. Dat nu op deze wijze voor de kleine draaiingen, 

 die hoogstens 4' bedroegen, waarden verkregen konden 

 worden, die tot op ongeveer 1 / 3 ' betrouwbaar zijn, is aan 

 de nauwgezetheid te danken, waarmede de waarnemings- 

 methode werd onderzocht. Wat dit laatste betreft, stippen 

 wij slechts één punt aan. Bij de definitieve proeven werden 

 de nul- en minimumdraaiingen verkregen door eerst bij eene 

 positieve en dan bij eene negatieve magnetisatie de standen 

 der Nicols op te zoeken, voor welke de lichtsterkte of 

 een minimum wordt. De standverandering, die men dan 

 bij den overgang van de eene magnetisatie tot de andere 



