( 80 ) 



rus-lumen, aanvankelijk gepaard met eene — relatief — 

 belangrijke verdunning van dat gedeelte van den uterus-wand 

 dat aan het mesometrium is tegenovergesteld. Dit verdunde 

 wandgedeelte vormt als het ware den bodem van een beker, 

 waarin het embryo zal komen te liggen : de opstaande rand 

 van dien beker wordt door lokale plooiing van het uterus- 

 slijmvlies gevormd, meer nabij de mesometrale aanhechting. 

 Deze laatste opstaande plooien sluiten zich echter nooit 

 boven het embryo. 



De oppervlakte van deze verdikte plooien — de zijwand 

 van den beker dus — levert de eerste aanhechtingsvlakte 

 voor de kiemblaas en wel volgens eene ringvormige zone, 

 ter plaatse waar zich later de area vasculosa bevinden zal. 

 Daarentegen blijft de half spherische bodem van den beker 

 langer vrij : eerst na de ontwikkeling van de allantois legt 

 deze zich hiertegen aan en hier ter plaatse komt de schijf- 

 vormige placenta tot ontwikkeling. De placenta is dus, 

 evenals bij den egel, antimesometraal geplaatst. 



Het groote verschil met wat wij bij den egel vinden, 

 betreft vooral de histologische wijzigingen, die aan de opper- 

 vlakte van het slijmvlies optreden, ter plaatse waar het 

 embryo zich daartegen aanlegt. Gaat bij den egel het epi- 

 thelium grootendeels te gronde en is het met name het 

 subepitheliale bindweefsel waarin woekeringen optreden, die 

 voor het embryo een voedingsbodem — de zoogen. tropho- 

 spheer — te voorschijn roepen, zoo is bij de spitsmuis van 

 zoodanig te gronde gaan van het epithelium niet alleen 

 geen sprake, maar is het juist dit epithelium, dat zich snel 

 woekerend vermeerdert en een belangrijk aandeel neemt aan 

 de vorming van den voedenden bodem voor het embryo. 



Van den aanvang af vertoont dat woekeringsverschijnsel 

 eenig verschil, al naarmate wij de plek onderzoeken waar de 

 area vasculosa of die waar de allantois zich zal gaan vast- 

 hechten. 



Terwijl eerstgenoemde regio gekenmerkt is door grootere 

 dikte (althans in den aanvang), vertoonen zich in laatst- 

 genoemde meer complicaties. Het gewoekerde epitheliale 

 weefsel, dat, blijkens duidelijke karyolytische figuren, uit de 



