( 220 ) 



Bij het eerste geval komt schrijver tot een nieuwe gedeelte^ 

 lijke differentiaalvergelijking, met een nieuwe karakteristieke 

 vergelijking en door het kenmerk van Jacobi tot eene derde 

 vergelijking. Langs tal van herleidingen verkrijgt men 

 eindelijk een integraal, die door substitutie ook uit het 

 vroeger gevondene zou kunnen worden afgeleid. 



Denzelfden weg volgt schrijver bij het tweede geval, en uit 

 de uitkomst, gevonden bij een paar bijzondere gevallen, leidt 

 schrijver een hypothetische n vorm af voor het meer alge- 

 meene geval. Deze hypothese blijkt dadelijk aan één der 

 vergelijkingen te voldoen. Bij de verdere herleiding maakt 

 schrijver onderscheid, naarmate een paar verkorte uitdruk- 

 kingen x¥ 1 en M 2 gelijk zijn, of niet. 



De overeenkomstige behandeling van het tweede geval, 

 waarbij de K Y — m 1 niet meer standvastig wordt ondersteld, 

 is aan schrijver niet gelukt, maar toch brengt hij het daarbij 

 een eind weegs. 



Dewijl schrijver de oorspronkelijke vergelijking stelde in 

 den vorm s=/(r, £), was bij de behandeling het geval uit- 

 gesloten, dat de differentiaalvergelijking geen s bevat. In 

 dit gebrek komt schrijver in zijn laatste deel tegemoet. En 

 daarna eindigt hij met eene vergelijking van deze methode 

 met die van Legendre, 



Eene verdeeling in paragrafen zoude het overzicht veel 

 gemakkelijker maken. 



Uit dit verslag moge genoegzaam zijn op te maken, dat 

 de schrijver blijken gegeven heeft met zijn onderwerp ver- 

 trouwd te zijn, en genoegzaam analytische hulpmiddelen 

 tot zijn dienst te hebben. "Wij stellen dan ook gerustelijk 

 aan Uwe vergadering voor, deze verhandeling in Uwe Ver- 

 slagen en Mededeelingen op te nemen. 



Leiden en Utrecht, 



November 1890. B. BIERENS DE HAAN. 



C. H. C. GKINWIS. 



