( 370 ) 



Die vergelijkingen leeren ons, dat in den complexbundel, 

 bepaald door de beide oneigenlijke complexen 



(3c) = 0, (4c) = 0, 



de complexen K+ c =c harmonisch zijn toegevoegd, zoowel 

 ten opzichte der genoemde ontaardingen, als ten opzichte 

 der beide complexen uit den bundel 



(31) 

 (3,)-J n -J(4c) = 0, 



(23) 

 (3c)— K — 1 (4c) = 0, 



die men in volgorde door de lijnen t x en t 2 kan brengen. 

 Uit die overleggingen zullen wij de constructie der lijn 

 B x B 2 afleiden. Aan het punt B i is in ieder complex een 

 nulvlak toegevoegd, welke zes nulvlakken een vlakkenbundel 

 vormen. De nulvlakken behoorende bij de complexen K+ c = 0, 

 zijn daarbij harmonisch ten opziclite van de beide andere paren 

 toegevoegd. Wij leggen een vlak V door B 1 en t 2 en bepalen 

 achtereenvolgens de punten, waar de zes nulvlakken die lijn 

 ontmoeten. Stel, dat het vlak V de lijnen t s en £ 4 in C en 

 D snijdt, en dat de lijnen B 1 C, B 1 D en CD de lijn t 2 

 in volgorde in !£, F en G treffen, dan is het in te zien, 

 dat door deze punten de nulvlakken gaan, behoorende bij de 

 complexen 



(3c) = 0, (4c) = 0, (3c)- ( ||(4 c ) = 0. 



Wij verkrijgen verder het nulvlak, behoorende bij het 



complex 



(31) 

 (3o)~^(4c;=:0, 



door eerst uit B l eene lijn te trekken, die t 3 en % snijdt 

 en vervolgens die lijn met t i door een vlak te verbinden, 

 welk vlak de lijn t 2 m H moge snijden. 



Wanneer wij nu eindelijk de dubbelpunten B 2 en B 2 ' van 





