( 398 ) 



zoutoplossingen. Hij toont aan, dat door de hypothese der 

 electrolytische dissociatie dan alleen de gang der druk- 

 vermindering kan verklaard worden, als bovendien nog een 

 physische werking tusschen oplosmiddel en opgeloste stof 

 wordt aangenomen : een werking, die uit zijn theorie voor 

 een mengsel is af te leiden. Uit den gezamenlijken invloed 

 dezer twee werkingen (dissociatie en physische werking) 

 volgt, dat voor de drukvermindering per molekuul opge- 

 loste stof steeds een maximumwaarde moet bestaan. Dab 

 bovendien bij die oplossingen, waarbij de betrekking van 2 

 parameters (die der dissociatie Cen die der physische werking a) 

 aan de vergelijking 



C{a — 2)<1 



voldoet, ook een minimumwaarde aangetoond moet kunnen 

 worden. 



Met behulp van waarnemingen, gedaan door Regnault en 

 T amman, kan men bij de l ste groep der oplossingen een maxi- 

 mumwaarde en bij de 2 de groep die minimum- en maximum- 

 waarde beide aantoonen. Bij de eerste groep, waarvan 

 KOH als vertegenwoordiger mag beschouwd worden, be- 

 gint de betrekkelijke drukvermindering per molekuul met 

 de waarde 2 en stijgt tot zekere maximumwaarde, die bij 

 een concentratiegraad van 0,15 ongeveer bereikt is. 



Bij de 2 Je groep, waarvan S 4 , H 2 als vertegenwoordiger 

 mag gelden, begint die drukvermindering wel evenzeer met 

 de waarde 2, maar daalt snel tot zekere minimumwaarde, 

 die gewoonlijk bij zoo geringen graad van concentratie ligt, 

 dat zelfs de geringste graad van concentratie, die bij de 

 proeven van Tamman voorkomt, nog te groot is om ze aan 

 te toonen. Bij andere oplossingen, tot de 2 de groep behoo- 

 rende, valt die graad van concentratie wèl binnen de grenzen 

 der waarnemingen, en is de minimumwaarde dan ook uit 

 de proeven aan te wijzen. 



Voor de formule van den druk bij zekeren concentratie- 

 graad ff, geldt 



p=p- (! — ai )r~r~' 



1 + y 



