( 401 ) 



N . 47), dat hij aan den wensch vau den Heer Verbeek* 

 om hem spoedig met de verkregen uitkomsten in kennis 

 te stellen, onmogelijk gevolg konde geven, omdat het on- 

 doenlijk is — en naar de meening uwer Commissie volko- 

 men terecht — zulk eene groote verzameling, binnen betrek- 

 kelijk korten tijd te determineeren, terwijl het zonder deze 

 determinatie niet mogelijk is, het percentgehalte der nog 

 levende soorten te berekenen en op grond daarvan den 

 ouderdom der lagen te bepalen. De verzameling, door den 

 Heer Verbeek aan den Heer Martin toegezonden, bevat 

 ruim 7500 voorwerpen, alle, zooals gemakkelijk te begrijpen 

 is, oorspronkelijk alleen naar de vindplaatsen gerangschikt. 

 Maar voor het determineeren moesten eerst al die fossielen 

 zoölogisch worden gesorteerd : eene werkzaamheid, welke op 

 zich zelve reeds zeer veel tijd vorderde. Elk voorwerp toch 

 moest nauwkeurig worden onderzocht, om te weten bij welke 

 groep en bij welk geslacht het behoorde. Kost zulk een 

 voorloopige arbeid voor het bijeenzoeken van verwante ge- 

 slachten en soorten van thans nog levende dieren reeds 

 veel tijd, nog veel meer is dit het geval bij fossielen, waar 

 men, in stede van met gave en volkomen voorwerpen, dik- 

 wijls slechts met brokstukken daarvan te doen heeft en 

 de meeste voorwerpen bovendien hunne natuurlijke kleur 

 verloren hebben. 



Eerst wanneer zulk een voorloopige arbeid is afgeloopen, 

 kan met het determineeren een aanvang worden gemaakt. 

 Daarvoor moet de palaeontoloog elk voorwerp met verwante 

 levende en uitgestorven soorten vergelijken, en hij kan dit 

 slechts doen, als hij in staat is, de rijke verzameling te 

 Leiden en die van andere Musea, vooral dat van Londen, 

 te raadplegen ; want zonder nauwkeurige vergelijking kan 

 hij niet uitmaken of hij eene nog levende ofwel eene reeds 

 uitgestorvene, eene nieuwe of wel eene reeds bekende soort 

 voor zich heeft. Daaruit volgt dan ook, dat hij onmoge- 

 lijk, zonder zeer groot tijdverlies, de versteeningen van elke 

 laag afzonderlijk kan determineeren, en dat de eenige wijze 

 van bewerking, die aanbeveling verdient, die is, welke Prof. 

 Martin in zijne missive van 12 Juni 1890 aan Zijne 



