( 418 ) 



Uit deze eigenschap volgt dat de spanning door een stof 

 uitgeoefend, waarin een zeer kleine hoeveelheid van een 

 andere is opgelost, per molekuul als limietwaarde even groot 

 is als vóór de oplossing. De drukverraindering die dan plaats 

 heeft is alleen toe te schrijven daaraan, dat er minder mole- 

 kulen aanwezig zijn. De druk door het bijmengsel uitgeoefend 

 mag dan evenwel niet gelijk aan p^\ gesteld worden, want 

 de factor van p^ behoeft dan niet slechts weinig van de 

 eenheid te verschillen. 



De volgende figuur kan dit verduidelijken 



P A 



Zij CDE de kromme, die het beloop van /u x aangeeft 



en laat OP een kleine waarde van x voorstellen, dan is 



PQ = ju x . Een raaklijn in Q aan de kromme getrokken, 



snijdt van de vertikale lijn, door O gaande, een stuk af 



djuA 



grooter dan OC. Dit verschil is gelijk aan /u x — x 



dx 



■Pv 



iv 



Maar diezelfde raaklijn verlengd zou de vertikale lijn boven 

 het punt A (OA— 1) snijden in een punt, dat zeer ver 

 boven E kan liggen en de afstand van het snijpunt tot het 



punt E stelt de waarde voor van [t x -f- (1 — x)[ — -] — /u^. 



\ dx lp 



Alleen in het geval dat /u x een lineaire functie van x zou 



zijn zouden de beide verschillen = zijn en dus de factor, 



zoowel die van p l als die van p 2 gelijk aan de eenheid. 



Past men dit toe voor gevallen als waarvoor de wet van 



Henry bij benadering geldt, bijv. als S0 2 in water wordt 



opgelost, dan wil dit zeggen : Is een zeer kleine hoeveelheid 



*S0 3 in water opgelost, bijv. x molekulen dan is de uit- 



