( 434 ) 



zou zijn, dat reeds bij # = 0,00892 de waarde van K ver 

 boven 2 zou liggen. 



§ 11. Het geval (a — 2) C < 1 vertoont meer compli- 

 caties. Daartoe behoort ook S0 4 H 2 . De waarden van K zijn 

 voor dezelfde waarden van x\ 



x 0,00892 0,01768 0,03475 0,053 23 0,06715 0,08257 0,09747 0,12587 

 k 1,89 1,971 2,372 2,67 2,9 3,184 3,3 3,59 



De waarde van K die bij x = gelijk aan 2 is, is dus 

 eerst gedaald tot beneden 2, is bij zekere waarde van x 

 weder gelijk aan 2 geworden om van daaruit verder toe te 

 nemen tot zekere maximumwaarde die bij 100° dus ligt bij 

 een waarde van x > l /$. Er moet dus een waarde van x 

 aan te wijzen zijn, waarvoor K een minimum geweest is. 

 Maar dat was dan ook eigenlijk uit het vroeger opgemerkte 

 reeds af te leiden. Zoodra (a — 2) C < 1 is, ligt de 

 kromme in den beginne boven de raaklijn en moet dus de 

 waarde van K verminderen — maar niet onbeperkt, daar 

 reeds uit de waarnemingen van Regnault gebleken was dat 

 er nog bovendien een maximum bestond. Ik had door 

 herhaald beproeven de waarde van C=0,01 gevonden. 

 Neemt men die waarde aan en berekent men voor elke x 

 der waarnemingen de waarde van y door y 2 — C(x — ?/), 

 dan kan uit elke waarde van p der proef den factor van 

 x 2 berekend worden in de vergelijking: 



l x 



p=pi~ io-** 3 



1 -f- y 



In gewone logarithmen waren de verschillende waarden 



12i/ 8 11,6 12,2 12,5 12,02 12,18, 11,99 11,87 



en dus in Nep. log gemiddeld 28. De waarde van 

 (« — 2) C = 0,26, dus zooveel kleiner dan ], dat de krom- 

 ming der lijn sterk moet zijn. Spoedig moet de waarde 

 van K dus beneden 2 dalen. Het minimum ligt reeds vöór 



