( 449 ) 



de meeste gevallen slechts 10 pCt. Het is natuurlijk, dat 

 als de dissociatie niet volkomen beantwoordt aan de for- 

 mule y 2 = C (x — y), ook de gang der waarden van a 

 anders zul gevonden worden, dun hij in werkelijkheid is. 

 En nu blijkt bij de berekeningen dat de standvastigheid 

 van u in hooge mate kan gevonden worden, als y niet 

 zoo sterk met v toenemend aangenomen wordt als de for- 

 mule u' 2 =■ C(x — y) zou eischen. Daar dit geheel in over- 

 eenstemming is met de eigenschappen der geleidbaarheid, 

 die op een maximumwaarde van y wijzen, heb ik de for- 

 mule der dissociatie aan een nauwkeuriger onderzoek onder- 

 worpen, dan ik in mijn vorigen arbeid had gedaan. 



§ 1. Beperken wij ons tot het geval dat het zoutmolekuul 

 zich slechts in 2 ionen splitst, dan zijn in de oplossing 

 aanwezig: (1 — .'•) molekulen water, (x — y) molekulen onge- 

 splitst zout, ij molekulen van de l ste ïone en evenzoo y 

 molekulen van de 2de ïone. Dan zijn in het geheel aan- 

 wezig 1 -f- V molekulen. Voor een homogene phase geldt 

 dan de vergelijking: 



_ MRT(i -f- y) a_ 



P ~~ V—b ~ V* 



In deze vergelijking is V het volume van het mengsel 

 zooals het gesplitst is, dus van de 1 + y molekulen. 



Evenzoo is b en a het molekulairvolume van de 1 -f- y 

 molekulen eu de spec. attractie. De waarde van b is dan 

 met hoogen graad van benadering 



b=zb x (l — x) + b 2 (.c — y)J r b z y + b é y 



als b x de grootte van het molekuul water, b 2 van het zout, 



b ?} van de l st€ ïone en 6 4 van de 2 dc ïone voorstelt. De 



db 

 waarde van — = 6 3 -f- Z> 4 . — b% kan dan geliik aan ge- 



dy 



steld worden als wij het volume van het zoutmolekuul mo- 

 gerj gelijk stellen aan dat der 2 'ionen. Dit als benadering 

 aan te nemen, zal wel weinig bezwaar ontmoeten. 



