( 453 ) 



§ 3. Stollen wij = 0, dan is uit vergelijking (3) ver- 

 dy 



d wenen alles, of ten minste nagenoeg alles, wat betrekking 

 heeft op het oplosmiddel Alleen V — b blijft dan üog aan 

 het oplosmiddel herinneren. Bij zeer groote verdunning mo- 

 gen wij daarvoor een constante nemen, afhankelijk van het 

 intermolekulair-volume van het oplosmiddel. Maar de in- 

 vloed van een andere waarde dezer constante, als wij bijv. 

 het zout niet in water maar in een andere vloeistof opge- 

 lost denken, kan alleen den graad der dissociatie iets groo- 

 ter of kleiner maken — maar geeft geen rekenschap van 

 het feit, dat wij de dissociatie van zouten in andere media 

 dan water gelijk of ten minste nagenoeg = mogen 

 stellen. Dit is een eerste reden geweest, waarom ik tot het 

 besluit ben gekomen, dat als zich een zoo sterke invloed 

 van het oplosmiddel openbaart, wij ongerijmd zouden han- 

 delen met juist uit vergelijking (3) den eenigen term weg te 

 laten, die van de specifieke werking van het oplosmiddel 

 kan rekenschap geven. 



Nemen wij eerst uiterste verdunning, dan is 



da 



— = 2(a 13 -+ a u — a u ) 



,h J 

 en handelen wij alsof C 3 + C 4 = C 2 was, dan is 



2 (^3+^4—^2) — ^ y 



l0g (7- ,/)( V-b) ^ K ~ MRT ' ' (4) 



De grootheid K heeft alleen betrekking op het zout- 

 molekuul en op de 'ionen, is dus van het oplosmiddel on- 

 afhankelijk. Evenzoo is dit het geval met E s -f- E é — E 2 . 



Deze laatste grootheid stelt het energieverlies voor als 

 de 2 'ionen zich vereenigen in een oplosmiddel, dat geen 

 attractie op haar uitoefent, bijv. in een ledige ruimte, of 

 in een oplosmiddel, dat de 2 'ionen gezamenlijk even sterk 

 aantrekt als het het zoutmolekuul aantrekt. Maar de grootheid 



