( 4 ) 



reeds uit ons zonnestelsel heeft bemagtigd, zijne hoewel 

 geheel veranderde loopbaan om de zon te vervolgen. Toen 

 ik voor ongeveer 18 jaren in mijne dissertatie: De Ortu 

 lapidum meleoricorum deze denkbeelden over het zijn de- 

 zer opmerkelijke ligchamen mededeelde, waren de inzigten 

 der natuurkundigen daarover nog zeer uiteenloopende, en 

 de groote berzelius, de voorstander van den lunarischen 

 oorsprong dezer steenen, besloot zijne mededeeling over mijne 

 inzigten in zijn Jahresbericht over 1815, pag. 387, met 

 deze woorden : // Vemuthungen können oft höchst interessant 

 sein, aber wenn man sie für ausgemachte Sachen ausgibt, 

 so werden sie tadelnswerth." 



De ontdekking sedert dien tijd van eene groote hoe- 

 veelheid kleine planeten, waardoor het voor iedereen dui- 

 delijk is geworden, dat onze kennis van de ligchamen, die 

 tot ons zonnestelsel al behooren, nog zeer onvolledig is, 

 heeft, naar ik vermeen, aan het denkbeeld, dat de meteoor- 

 steenen, aan wier identiteit met de verschietende sterren 

 wel niet kan getwijfeld worden, zich van de planeten al- 

 leen door grootte en loopbaan onderscheiden, vrij wat ge- 

 wigt bijgezet, zoodat hetgeen berzelius in 1845 slechts 

 een vermoeden noemde, tegenwoordig wel op zijn minst 

 voor hoogstwaarschijnlijk mag worden gehouden. 



De steen *), die in 1840 te Uden is gevallen, heeft een 

 onregel matigen sphenoïdischen vorm met sterk afgeronde 

 hoeken en kanten en bezit nu, nadat er eenige stukken 

 van zijn afgenomen, een absoluut gewigt van 689.5 wigt- 

 jes, terwijl hij waarschijnlijk oorspronkelijk tusschen de 

 710 en 720 wigtjes zal hebben gewogen. Zijn soortelijk 

 gewigt, hetwelk bepaald werd door een stukje in de lucht 

 te wegen en daarna in water, nadat de lucht door uit- 

 pompen was verwijderd, werd gevonden — 3,40*25, water 



*) Men zie daaromtrent de bijgevoegde afbeelding. 



