( 7) 



bleef ijzeroxyd terug, terwijl in de vloeistof, die met azijn- 

 zuur was zuur gemaakt, azijnzuur-loodoxyd een fraai gelen 

 neerslag gaf; dit zwarte poeder bleek dus chroom-ijzer steen 

 te zijn. 



De quantitative bepaling van het zwavelgehalte geschiedde 

 eveneens uit eene afzonderlijke hoeveelheid. Op de vloeistof, 

 waarin de alkaliën werden bepaald, werd een opzettelijk 

 onderzoek op lithium gedaan door middel der spectraal- 

 analyse, doch daarvan geen spoor gevonden. 



De analyse gaf de volgende uitkomst: 



Magnetisch gedeelte { Sujzef 8 ) L767 ^^ 



| Kiezelzuur 20.713 10.75 



Oplosbaar silicaat. I ïïff °*7 dlllc }*-*™ *?? ) 



kk ooi „nt < Magnesia 15.490 6.19 f 



00.^01 pi^t. ^ Mangaanoxydule 0.430 0.09 { 10.42 



I Nikkeloxydule 0.288 0.06 ) 



f Kiezelzuur 23.866 12.40 



i Magnesia 5.177 



Onoplosbaar silicaat. } l/^/oxydule 4.049 



40.898. 



Kalk 2.276 



Aluinaarde 4.100 



Soda 0.940 



Potasch 0.490 



«... ' A . «. , f Chroomijzersteen 0.760 



Bijgemengde stoffen. ( Zwaveli / zer 0#718 



99.424 



In het in zuren oplosbare silicaat is de verhouding der 

 zuurstof van het kiezelzuur tot die der basen als 1:1; 

 dit silicaat is dus een monosilicaat van de formule 2 EO, 

 Si0 2 of 3 EO, SiO s , terwijl de bestanddeelen aantoonen, 

 dat het Olivin is. 



In het onoplosbare silicaat is daarentegen de verhouding 

 van de zuurstof in het kiezelzuur tot die der basen onge- 

 veer als 2 : 1 . Daar echter in de dubbel- silicaten EO, 

 Si0 2 of 3 EO, 2 Si0 3 noch aluinaarde, noch alkaliën be- 

 hooren, zoo hebben wij hier waarschijnlijk te doen met 



