( 306 ) 



inwerking van het zon te water op het metaal. Veelal is de 

 uitwerking zeer ongelijkmatig verdeeld over de oppervlakte 

 van de buitenhuid. Bovendien wordt doorgaande dezelfde 

 plaat in eenige punten veel sterker aangetast dan in andere; 

 zoodat het geen ongewoon verschijnsel is, platen aan te 

 treflen, wier dikte nog zeer voldoende zou zijn, doch die 

 niettemin als onbruikbaar moeten afgesloopt worden, uit- 

 hoofde zij ingevreten zijn met een groot aantal kleine en 

 ongelijk diepe putten. 



De oxydatie van het ijzer is niets ongewoons, en de 

 holten kunnen wel eens het gevolg zijn van het onvoor- 

 zigtig verwijderen der zeeplanten enz., die zich tegen de 

 huid hebben aangezet. Doch er bestaan, naar ik meen, 

 gronden, waarop men mag aannemen, dat de beweging van 

 het schip door het water de oxydatie sneller doet voort- 

 gaan. En dit niet slechts uithoofde de schuring van de 

 vloeistof tegen het metaal de oxydelaag aanhoudend doet 

 afvallen — hetgeen voornamelijk het geval is bij plaat- 

 meer dan bij gegoten ijzer, — maar ook omdat daarbij 

 ontwikkeling van electriciteit plaats heeft. 



Voor dit gevoelen pleiten, in de eerste plaats, eenige 

 proeven, die ik genomen heb met ijzeren plaatjes van on- 

 geveer 25 vierkante duimen oppervlakte. Nadat zij eenige 

 oogenblikkeu in een bak met zeewater waren gedompeld 

 geweest, en de naald van den multiplicator, waarmede zij 

 in verbinding waren gesteld — die bij het indompelen 

 was afgeweken — tot was teruggekeerd, bragt ik eerst 

 een der plaatjes in beweging, en nam toen den strooui 

 waar, dien becquerel, Annales de Chemie et de Physique, 

 XXIV, opgeeft. Vervolgens bragt ik de beide plaatjes in 

 beweging : de afwijking van de naald was aanmerkelijk ge- 

 ringer, doch nam toe, zoo dikwijls ik de betrekkelijke 

 snelheid der plaatjes wijzigde. Eindelijk heb ik nog be- 

 proefd, onder welke omstandigheden er een stroom ontstond, 



