( 311 ) 



liet bestaan van contact valt, bij de vele voorzorgen, 

 die er genomen worden, om het te verminderen, niet ter- 

 stond in het oog. In de eerste plaats weiischte ik daarbij 

 eenige oogenblikken stil te staan, ten einde in liet alge- 

 meen de betrekkelijke plaatsing der twee metalen te schet- 

 sen en aldus, waar het noodig mogt zijn, de zaak ecnig- 

 zins toe te lichten. 



De schroefbos is met de bladen uit één stuk gegoten. 

 Zij wordt geschoven over de eigenlijke schroefas, zijnde dat 

 stuk der as, dat buiten het schip uitsteekt, en met eene 

 spie opgesloten. De schroef hangt in een metalen raam, in 

 zoogenaamde plummelblokken van brons, waarin hare as 

 draait, welk raam tusschen de roer- en achterstevens opge- 

 haald en neergelaten kan worden en met de plummelblokken 

 steunt op metalen of houten stoelen, die tegen de stevens 

 zijn aangebragt, als de schroef gestreken is. 



Wanneer de schroef van ijzer is, ziet men, dat zij in 

 onmiddellijke gemeenschap is met de koperhuid, en dat 

 deze omstandigheid de oxvdatie noodzakelijk zeer zal be- 

 vorderen. De feiten, die het laatste kunnen bevestigen, 

 ontbreken niet. Zoo dikwijls toch, als men op houten 

 schepen van ijzeren schroeven gebruik heeft gemaakt, hetzij 

 om de hoogere kosten van het brons te ontwijken, hetzij 

 om proeven te nemen met een nieuw ontworpen vorm, kon 

 men al spoedig, niet zelden reeds na weinige uren, begin- 

 selen van oxydatie, meest aan de randen, bespeuren. Na 

 cenigen duur vertoonden deze zich belangrijk ingesleten, 

 niet ongelijk aan een blok hout, waar langs eenigen tijd 

 een touw geschuurd had. En na een nog langer tijdsver- 

 loop, verkreeg het ijzer een zwart, potloodachtig aanzien, 

 en werd week gelijk lood, zo.odat het zelfs het maken van 

 insnijdingen met een mes toeliet. 



Als de schroef van brons is, kan alleen de tusschenas, 

 die de verbinding tusschen de schroef- en machine-assen 





