( 356 ) 



Het resultaat van dit eerste onderzoek ligt voor de hand. 

 Het aantal op den ophthalmometer afgelezen graden, dat 

 vereischt werd, om de reflexiebeelden op de randen der 

 zich half bedekkende hoornvliezen te doen vallen, beant- 

 woordde aan de halve breedte der cornea, of liever aan de 

 halve koorde, die het hoornvlies onderspant. 



Eene tweede meting, waarbij de glasplaten in tegenge- 

 stelden zin gedraaid werden, diende ter verificatie der eerste 

 en tevens om de collimatie-fout te ontgaan. Men verkreeg 

 op deze wijze, door den ophthalmometer boven en onder 

 af te lezen, vier metingen. Uit deze vier werd de gemid- 

 delde genomen. 



Eene opzettelijk vervaardigde tabel gaf nu uit het ge- 

 gevonden aantal graden .onmiddellijk de hieraan beantwoor- 

 dende grootte aan, waarmede dus de halve breedte der 

 cornea bekend was. 



Te gelijk had de stand van het primitieve visier aan 

 den graadboog ons geleerd, welken hoek de gezigtslijn 

 maakte met de hoornvliesas, aangenomen, dat deze door 

 het middelpunt der cornea gaat. 



Om nu verder den boog te bepalen, dien de cornea be- 

 schrijven moest, om de lengte harer eigene dwarse middel - 

 lijn in de ruimte te doorloopen, werd, vóór het te onder- 

 zoeken oog, een ring opgehangen, waarin loodregt een fijn 

 haar gespannen was. Er was nu eenvoudig te beproeven, 

 hoeveel graden (uitgaande van den stand, waarbij de hoorn- 

 vliesas op het- kruis van den ophthalmometer was gerigt) 

 naar beide zijden moest geviseerd worden, om, bij onbe- 

 wegelijk gehouden hoofd, beurtelings elk van de randen 

 der cornea met het haar te doen zamenvallen. Het gevon- 

 dene aantal graden vertegenwoordigde den hoek, dien het 

 oog hierbij uit het draaipunt had beschreven. Al spoedig 

 bleek, dat, bij normale oogen, die hoek ongeveer 56° be- 

 droeg. Wij begonnen dus telkens, met een visier 28° links, 



