( 357 ) 



een ander even zoo veel graden regts van het primitieve 

 te plaatsen. Het hoofd werd zoo gesteld, dat, bij het 

 lixeren van het eene visier, de eene rand der cornea met het 

 haar zamenviel, en er werd onderzocht, of, bij het lixeren 

 van het tweede visier, de tegengestelde rand der cornea aan 

 het haar beantwoordde. Slechts zelden was dit volkomen 

 het geval ; maar het bleek dan toch, of een grootere dan 

 wel een kleinere boog moest worden beschreven. Naar ge- 

 lang daarvan werden de beide visieren eene gelijke hoe- 

 veelheid van elkander verwijderd of tot elkander genaderd, 

 hetgeen zoo dikwijls werd herhaald, tot eindelijk het juiste 

 zamenvallen van de randen der cornea met het haar ver- 

 kregen werd. Door eenige malen snel achtereen afwisselend 

 naar het eene en naar het andere visier te laten zien, werd 

 de invloed van beweging van het hoofd met zekerheid uit- 

 gesloten. 



De kennis van de halve breedte der cornea en van den 

 draaijingshoek, waarbij die afmeting in de ruimte werd 

 doorloopen, was voldoende, om de ligging van het draai- 

 punt te bepalen. Onderstaande figuur 2 heldert dit op. Zij 



Fig. 2. 



stelt voor eene horizontale doorsnede* van het oog: o is het 

 middelpunt der gezigtsas ( hoorn vliesas) ga\ l is de gele 

 vlek, IV de gezigtslijn, die in het achterste gedeeJte der 

 kristallens (dat is in het knooppunt) de gezigtsas snijdt. 

 Trekt men uit het draaipunt x de lijnen asy en xy' naar 



