( 122 ) 



van bepaalde toestanden, op zijnen weg ontmoeten. Bij herha- 

 ling zal het voorkomen als bestanddeel eener zamengestelde 

 anomalie waarin het verbonden is met de oorzaak, die er aan 

 ten gronde lag en met al wat verder uit die oorzaak voort- 

 vloeide. Maar als zelfstandige ziektevorm zal daarvoor geen 

 plaats zijn. Alléén de semeiotica heeft over strabisme in 't 

 algemeen te handelen. 



Was deze voorstelling sedert lang reeds aangenomen, 

 men bleef haar niet getrouw. Men raadplege slechts de 

 handboeken. Een bepaald hoofdstuk is aan strabismus ge- 

 wijd. Hier wordt over alles gehandeld, wat tot deze afwij- 

 king betrekking heeft; elders wordt het slechts ter loops 

 genoemd. Zelfs bij 't onderzoek naar de oorzaken wordt 

 aan alle vormen, hoezeer in grond hemelsbreed verschillend, 

 te gelijk gedacht. In de mouographiën is het soms niet 

 beter. Is het dan vreemd, dat de pathogenie van strabisme 

 nog zoo zeer in het duister ligt? 't Behoort tot 'smen- 

 schen natuur, bij elk opkomend verschijnsel eene uitwen- 

 dige oorzaak te vooronderstellen en 't eerste 't beste als 

 zoodanig aan te nemen. Van die ligtvaardigheid en ligtge- 

 loovigheid heeft ook de pathologie zich niet geheel losge- 

 maakt. Met betrekking tot het scheelzien, werd vaak, op 

 autoriteit van moeders en bakers, in allerlei toevallige om- 

 standigheden de oorzaak gezocht, — en zoo de aanleiding voor- 

 bijgezien, die oorspronkelijk bestond in den vorm van 't oog. 



Vóór weinige jaren leerden wij eene refractie-anomalie 

 kennen, waarbij het netvlies zich bevindt voor het brand- 

 punt van het rustende oog. Ik bedoel de hypermetropie. 

 Na de geringe graden dezer anomalie, ook in hunnen la- 

 tenten vorm, te hebben leeren onderscheiden, overtuigde ik 

 mij al spoedig, dat zij ten gronde ligt aan twee zeer gewig- 

 tigc stoornissen : asthenopie en strabismus convergens, wel- 

 ker wijze van ontstaan tot dusverre geheel raadselachtig 

 was gebleven. 



