( 125 ) 



tok de pathogenie te bepalen, en meer bijzonder den in- 

 vloed na te gaan van den refractietoestand van het oog. 



Naar de rigting der afwijking zijn vooral twee vormen 

 van scheelzien te onderscheiden: strabisinus convergens en 

 strabismus divergens. Het hoofdresultaat nu van ons on- 

 derzoek laat zich in deze twee stellingen uitspreken: 



1°. Strabismus convergens vindt meestal zijnen grond in 

 hypermetropie. 



2°. Strabismus divergens is doorgaans H gevolg van 

 myopie. 



» 

 I. SCHIJNBAAR STRABISME. 



Wanneer de oogen, vrij van strabismus, een op onein- 

 digen afstand gelegen voorwerp fixeren, dan zijn de gezigts- 

 lijnen — de lijnen, die van de gele vlek door 't knoop- 

 punt gaan, — evenwijdig. Wordt dit parallelisme gemist, dan 

 is waar strabismus aanwezig. Is het daar, dan kan des- 

 niettemin schijnbaar strabismus bestaan. Ons oordeel om~ 

 trent het bestaan van strabismus grondt zich, namelijk, op 

 de rigting der hoornvlies-assen, bij 't fixeren op verschil- 

 lenden afstand. Is nu de betrekking tusschen hoornvlies-as 

 en gezigtslijn eene ongewone, dan moet, bij juist gerigte 

 gezigtslijnen, schijnbaar strabismus bestaan. Dit schijnbare 

 speelt in de ontwikkeling van waar strabisme eene gewig- 

 tige rol, en het moest ons daarom hier in de eerste plaats 

 bezig houden. 



Terwijl in normale oogen, bij 't zien van verwijderde 

 voorwerpen, de gezigtslijnen evenwijdig zijn, heeft het voor 

 ons den schijn, alsof ook de hoornvlies-assen evenwijdig 

 waren gerigt. Daarin evenwel bedriegen wij ons. De ge- 

 zigtslijn snijdt, op elk oog, de cornea aan de neuszijde 

 van hare as, en de hoornvlies-assen divergeren, bij gevolg, 

 wanneer de gezigtslijnen eene evenwijdige rigting hebben. 



«^■^^ 



