( 127 ) 



vonden, dat, zonder uitzondering, het hoornvlies aan de 

 neuszijde zijner as door de gezigtslijn wordt gesneden. 

 Eene naauwkeurige bepaling op 15 emmetropische oogen 

 gaf voor den hoek a als maximum 7°, als minimum S\°, 

 gemiddeld 5*,082. 



Hieruit volgt, dat bij het zien op afstand de hoornvlies- 

 assen van emmetropische oogen ongeveer 2X5 = 10° 

 divergeren. 



Deze stand maakt op ons niet den indruk van diver- 

 gentie, maar veeleer van parallelismus. Eerst wanneer de 

 gevorderde divergentie grooter is, is schijnbaar strabismus 

 divergens aanwezig, en bij 't naderen tot parallelismus mee- 

 nen wij strabismus convergens te herkennen. Het eerste is 

 aan hyperrnetropie, het laatste aan myopie eigen. 



Eeeds bij mijne onderzoekingen naar de eerste methode 

 had het mij getroffen, dat in enkele gevallen van sterke 

 myopie het krommingsmaximum der cornea met de gezigts- 

 lijn genoegzaam zamenviel. De hoek cc was hier buitenge- 

 woon klein. Bij het onderzoek naar de tweede methode, 

 op 17 myopische oogen toegepast, vonden wij als maxi" 

 mum 5{°, als minimum — 1 1°, gemiddeld iets minder 

 dan 2 \ Op niet minder dan 5 van de 1 7 oogen werd 

 zelfs eene negatieve waarde gevonden : de hoek lag aan de 

 temporaalzij de der hoorn vlies-as. In 't algemeen werd de 

 hoek a des te kleiner, hoe grooter de graad der myopie 

 was. — Het omgekeerde nu werd bij hyperrnetropie ge- 

 vonden: op 16 onderzochte oogen bedroeg het minimum 

 van a 6°, het maximum 9°, gemiddeld 7°,3. Hoe constant 

 het verschil in dit opzigt bij M en H is, blijkt daaruit, 

 dat het maximum van a bij M door het minimum bij H 

 wordt overtroffen. De bepaling van den krommingsradius 

 der cornea, èn in de gezigtslijn èn 10° naar buiten, geeft 

 bij M altijd eene kleinere waarde in de gezigtslijn, bij hy- 

 pern. et repen altijd buiten de gezigtslijn. 



