( 128 ) 



Dat bij myopie niet zelden schijnbaar strabismus conver- 

 gens voorkomt, was reeds v. graefe *) niet ontgaan. Het 

 verschil kan dan ook, zoo als uit het medegedeelde blijkt, 

 aanzienlijk zijn: eene divergentie van 10°, aan het emme- 

 tropische oog eigen, kan voor eene convergentie van 3° 

 plaats maken. Ook voor hypermetropen is de afwijking 

 aanzienlijk genoeg, om terstond te worden opgemerkt: eene 

 divergentie van 16°, ja van 18°, zal niet ligt meer voor 

 parallelismus worden aangezien, 't Verschil in rigting der 

 hoornvlies-assen is inderdaad zeer gewigtig voor de phvsio- 

 nomie van myopen en hypermetropen. 



't Komt mij voor, dat de zoogenoemde strabismus incon- 

 gruus van johannes muller f), die soms wel wat ligt- 

 vaardig werd ter zijde geschoven, niets anders is dan het 

 schijnbaar strabisme, dat hier beschreven werd. Wel is 

 waar, heeft hij de betrekking dezer afwijking tot de refrac- 

 tie-anomaliën niet gekend, noch haar uitdrukkelijk aan de 

 ligging der gele vlek verbonden. Maar wat anders kan 

 hij op het oog hebben, wanneer hij zegt : , f Uebrigens ist 

 ydiese Art des Schielens nicht selten, in der Regel aber 

 // nur gering, so dass sie bei einem sonst sicheren Bliek und 

 i, gleicher Integriteit der Augen, in Hinsicht der inneren 

 ii Yeranderungen wenig auffallt/' ? De spieren der oogen 

 noemt hij daarbij geheel gezond. Ook zijne definitie past 

 op ons schijnbaar scheelzien. // Die Art des Schielens ", 

 zegt hij, // welche ich meine, ist angeboren" (wat althans 

 voor het schijnbaar divergerende der hypermetropen juist 

 is) ii und unheilbar, sie beruht auf einem Unterschied ia der 

 z/Lage der identischen Stellen der Netzhaute beider Au- 

 // gen ; so dass diese zwar vollkommen subjectiv eins sind, 

 // aber in beiden Augen anderen Meridianen das Identische 



*) Archiv. f. Ophtholmologie B. I. Abth. 1. S. 110. 



f) Zur vergleichenden Ph/siologie des Gesichtssinnes. S. 230, Leipzig, 1826. 



