( 139 ) 



gaarne aan, maar onder beding, dat er tevens hypermétro- 

 pie bestond. — Overigens heb ik mij niet voldoende kunnen 

 overtuigen, dat een bijzondere aanleg tot strabisme heredi- 

 tair zou zijn. Men versta mij wel. In zeer hooge mate he- 

 reditair is hypermetropie. 't Behoort tot de zeldzaamheden, 

 bij hypermetropischen bouw der oogen, bij één der ouders, 

 niet ook bij een deel der kinderen hypermetropie te vin- 

 den. Maar of die hypermetropie bij de ouders met strabisme 

 gepaard ging, al clan niet, heeft, zoo eenigen, toch stellig 

 slechts geringen invloed op de ontwikkeling van strabisme 

 bij de uit hen geboren -hypermetropische kinderen. Lijdt 

 in de familie de een of ander aan strabismus convergens, 

 men kan bijna zeker zijn, dat bij enkele andere leden hy- 

 permetropie zal voorkomen; maar dat in dezelfde familie 

 de meeste hypermetropen door strabisme worden aangedaan, 

 is mij hoogst zelden voorgekomen. 



2°. Verband tusschen gezigtslijn en hoornvlies- as. Boven 

 zagen wij, dat in 't algemeen bij hypermetropen, om aan 

 de gezigtslijnen eene evenwijdige rigting te geven, eene 

 meer dan gewone divergentie wordt geëischt der hoornvlies- 

 asseu. Van daar bij zoovele hypermetropen schijnbaar stra- 

 bismus divergens. Van de andere zijde weten wij, dat de 

 meeste oogen moeijelijk tot divergentie kunnen worden ge- 

 bragt: een zwak prisma, met den brekenden kant naar 

 buiten voor het oog gehouden, brengt reeds dubbelbedden 

 voort, die de meesten niet in staat zijn, door divergentie 

 der gezigtslijnen te overwinnen. Zelfs ten behoeve van 't 

 enkelzien gelukt het velen niet eens, eenige graden meer 

 te divergeren, 't Ligt dus voor de hand, aan te nemen, 

 dat, wanneer tot enkelzien meer dan gewone divergentie 

 der hoornvlies- of gezigts-assen wordt vereischt, zeer ligt 

 onvoldoende zal worden gedivergeerd. Dit brengt dan als 

 van zelf mede, dat ook voor 't zien op kleinen afstand 

 ligtelijk te veel wordt geconvergeerd. Wat onder 1° werd 



