( W ) 



zoodat bet netvliesbeeld van 't voorwerp ook op de bin- 

 nenzijde van 't netvlies komt te liggen. Wanneer dit plaats 

 heeft, kan men besluiten, dat, èn in de gezigtslijn èn in 

 't gemeenschappelijk gezigtsveld voor de beide oogen, de 

 gezigtsscherpte van 't afgeweken, oog veel verminderd is, 

 terwijl daarentegen die van 't indirecte zien op 't binnen- 

 ste gedeelte van het netvlies, voor zoo verre het zijn eigen 

 gezigtsveld heeft en voorwerpen waarneemt, die niet op 

 't netvlies van 't andere oog worden afgebeeld, onverminderd 

 is blijven bestaan, 't Is weder von graefe, die dit verlies 

 der physiologische gevoeligheid door psychische uitsluiting 

 't eerst naauw keurig onderzocht. Inderdaad, een opmerke- 

 lijk verschijnsel ! Dat wij door oplettendheid onze zintuigen 

 kunnen scherpen, is een erkend feit. Hoe spoedig, omgekeerd, 

 eene zenuw kan afstompen, van welker indrukken wij psychisch 

 wenschen te abstraheren, daarvan levert het hier genoemde 

 een voor de geheele physiologie gewigtig voorbeeld. Of- 

 schoon daarbij geene organische veranderingen van 't netvlies 

 zijn waar te nemen, is noch door oefening, noch door te- 

 notomie eene verbetering van eenige beteekenis te ver- 

 krijgen. 



Is reeds vroeger in hypermetropie de oorzaak gezocht van 

 strabisme ? 



Deze vraag kan ontkennend worden beantwoord. Trou « 

 wens, 't ligt bijna in den aard der zaak. Eerst voor wei- 

 nige jaren toch werd de hypermetropie begrepen; en de 

 geheel of grootendeels latente vormen waren over 't hoofd 

 gezien, tot ik mij van hun bestaan overtuigde en nu ook 

 al aanstonds hun verband tot strabisme begon in te zien. 

 Maar tot dit inzigt droeg in zekere mate bij wat door mijne 

 voorgangers was gevonden en te boek gesteld. Om van en- 



