( 151 } 



// stand" (S. 16) ter sprake brengt, is en blijft voor hem 

 cle toestand van het afwijkende oog hoofdzaak. Hij spreekt 

 hier van //Kurzsichtigkeit des einen Auges bei normalem 

 // Verhalten des anderen, 11 van // Hebetudo des einen Auges 11 

 van '/Swachsichtigkeit eines Auges," en laat altijd het door 

 de anomalie aangedane oog afwijken. In die afwijking ziet 

 hij het streven, om dit oog uit te sluiten, geenszins eene 

 poging, om de scherpte der netvliesbeelden op het niet af- 

 wijkende oog te verbeteren. Wat wij boven aannamen als 

 eene der omstandigheden, waaronder het oog zich gemak- 

 kelijker aan het binoculair zien onttrekken laat. is voor 

 hem de alles afdoende oorzaak. Böhm was er dus even ver 

 van verwijderd als ieder ander, den grond van het con- 

 vergerend scheelzien te bevroeden. 



Later was zeker von graefe *) op het punt, in de 

 hypermetropie de oorzaak te herkennen. Hij handelde ech- 

 ter niet bepaaldelijk over de pathogenie van het scheelzien. 

 Zelfs vraagt hij verschooning, wanneer in 't voorbijgaan 

 eenige opmerkingen daaromtrent aan zijne pen ontvallen. 

 Maar wij waarderen die opmerkingen als zoo vele nuttige 

 wenken, al moesten, doordien 't hem niet inviel, de hyper- 

 metropie als element daarbij op te nemen, zijne pogingen 

 grootendeels vruchteloos blijven. 



Von graefe stelt als bekend op den voorgrond, dat 

 het blijvende scheelzien zeer dikwijls, ja in den regel door 

 een ,/ intercurrentes oder periodisches Schielen " wordt voor- 

 afgegaan. Vervolgens merkt hij op, dat niet alle gevallen 

 van intercurrerend scheelzien in het stabiele concomiterende 

 overgaan. Zoo lang dit niet geschied is, moesten deze ge- 

 vallen, uit het oogpunt der operatieve hulp, tot bijzondere 

 opmerkingen aanleiding geven. Daarom brengt von graefe 

 ze ter sprake. Maar klaarblijkelijk heeft hij ook gevoeld, 



*) Archiv f. Ophthalmologie. B. I, Abth. I, IS. 17. 



