( 181 ) 



gen. // Eine kraftige Zusammenwirkung der Recti interru ' 

 behoort, naar von graefe *), tot eene // relativ normale 

 // Kurzsichtigkeit." Hij gaat zelfs zoo ver, te beweren, 

 flat het als een pathologische toestand te beschouwen zij, 

 *wenn die Steigerung in idem Spannurigsvermögen der in- 

 // neren Augenmuskeln nicht in harmonischer Entwickelung 

 // mit der Zunalime des Brechzustandes (der myopie) bleibt.' 1 

 Zelfs bij hooge graden van M, hetzij wegens gunstige vorm- 

 verandering van den oogbol, hetzij wegens een oorspron- 

 kelijk of verkregen overwigt der inwendige regte spieren, 

 kunnen soms de gezigtslijnen bij 't zien in de nabijheid 

 juist gerigt zijn, en zonder inspanning in die rigting ge- 

 houden worden. Dit geschiedt dan doorgaans ten koste der 

 bewegelijkheid naar buiten. Beperking van deze blijft hierbij 

 nimmer uit, en zij kan nu dien graad bereiken, dat de 

 gezigtslijnen bij 't zien op afstand niet tot parallelismus 

 kunnen worden gebragt: er is nu relatief convergerend stra- 

 bismus aanwezig. De gevallen, blz. 132 genoemd, hebben 

 den hier geschetsten oorsprong. Meermalen schiet bij toe- 

 nemende M in deze gevallen toch ook de convergentie te 

 kort, en nu is de zonderlinge combinatie daar van relatief 

 divergerend strabisme, bij 't zien in de nabijheid, met re- 

 latief convergerend, bij 't zien op afstand, terwijl op ge- 

 middelden afstand eene zekere speelruimte voor 't binoculaire 

 zien is overgebleven, 't Herinnert ons de combinatie van 

 myopie met hypermeiropie. — Intusschen, gelijk ik op- 

 merkte, behoort dit alles tot de uitzondering. De regel is, 

 dat de gemakkelijkheid der convergentie geen gelijken tred 

 houdt met de ontwikkeling der myopie, en dat al spoe- 

 dig de neiging tot relatief divergerend strabisme bemerk- 

 baar wordt. Ik overtuigde mij door onderzoek, dat, uit- 



*) Archiv, B. III. Abth. 1. S. 309. 



VERST,. EN MEDED. AFD. NATUURK. DEEL XV. 11 



