( 163 ) 



geriiigeii graad, en neemt slechts langzamerhand toe. Soms 

 blijft het 't geheele leven door slechts in geringe mate be- 

 staan, 't Is mij wel voorgekomen, dat juist de hoogste gra- 

 den van divergerend strabismus niet zelden een' anderen 

 oorsprong hebben dan eenvoudige myopie. Veelal is men 

 gewoon, alleen aan 't absolute den naam van scheelzien toe 

 te kennen. In dien zin is het minder frequent dan stra- 

 bismus convergens. Zijn nu desniettemin een zeker aantal 

 gevallen, ongeveer gelijk aan dat bij strabismus convergens, 

 uit primaire stoornis der spieren (paralyse, ontsteking, 

 kramp, gecompliceerde aangeboren anomaliën enz.) te ver- 

 klaren (een blind oog wijkt ook dikwijls naar buiten af), 

 zoo kan myopie, als aetiologisch moment, hier niet in die 

 mate op den voorgrond treden als hypermetropie in betrek- 

 king tot strabismus convergens; nogtans ook in ongeveer 

 twee derde der gevallen van absoluut divergerend strabisme 

 werd myopie gevonden. Neemt men daarentegen ook 't rela- 

 tief divergerend strabisme bij de berekening op, dan is de 

 divergerende vorm even frequent, zoo niet frequenter, dan 

 de convergerende, en nu ook treden de buitengewone, oor- 

 spronkelijk van de spieren of van blindheid op 't eene oog 

 uitgaande oorzaken op den achtergrond: in miustens 90 

 pCt. der gevallen van relatief divergerend strabisme vindt 

 men M. — Meermalen werd opgemerkt, dat, terwijl strabis- 

 mus convergens doorgaans in den kinderlijken leeftijd ont- 

 staat, men veelal eerst later strabismus divergens zich ziet 

 ontwikkelen. De opmerking is juist. Het feit hangt zamen 

 met de oorzaak van 't ontstaan : de progressieve myopie. 



Wordt nu in den regel 't absoluut divergerend strabisme 



uit het relatieve geboren, 't is er verre van af - — in de 



genoemde verhoudingen reeds ligt het opgesloten — dat het 



relatieve altijd door het absolute zou worden gevolgd. Veeleer 



11* 



