( 164 ) 



schijnt dit de uitzondering. Wij ontmoeten hier eene gelijke 

 betrekking tot de oorzaak als bij 't convergerend strabisme. 

 Zoo als van dezen vorm de meeste hypermetropen verschoond 

 blijven, vindt men zeker vele myopen met relatief diverge- 

 rend strabisme, zonder dat de absolute vorm zich daaruit 

 ontwikkelt. Ook hier rijst dus de vraag: welke bijkomende 

 omstandigheid doet hier het ware, absoluut divergerend stra- 

 bisme optreden? 



Misschien zullen wij die vraag kunnen omkeeren, wan- 

 neer wij eerst overwegen, waarom, in 't algemeen, de rela- 

 tieve afwijking tot de absolute voorbeschikt. De uitkomst 

 dier overweging laat zich aldus formuleren : 



Eelatief divergerend strabisme geeft ongelijke beelden op 

 de beide gele vlekken, alvast bij 't zien in de nabijheid. 

 De behoefte aan gelijkheid van indrukken, 't streven naar 

 enkelvoudig binoculair zien moet, in 't algemeen, hierdoor 

 verzwakt worden. Een begin van afwijking, ontstaan bij 

 gevorderde convergentie, bereikt onmiddellijk een' vrij hoo- 

 gen graad, door eenvoudig aan den drang der spieren toe te 

 geven, — deels ook welligt, hoezeer onbewust, om de dubbel- 

 beelden meer te doen uiteenwijken, -of wel, om de bij moei je - 

 lij ke convergentie geassocieerde inspanning der accommodatie 

 buiten te sluiten en 't verste punt van duidelijk zien dus 

 van 't oog te verwijderen. In 't algemeen, wanneer, bijv. 

 bij blindheid van 't eene oog, de inwendige regte spieren 

 niet langer ten behoeve van 't binoculaire zien in de na- 

 bijheid tot inspanning worden genoopt, schieten ze door 

 verminderde energie weldra te kort en strabismus divergens 

 is daarvan 't gewone gevolg, 't Eelatief divergerend scheelzien 

 nu leidt tot gelijke werkeloosheid, evenzeer gevolgd door ver- 

 minderde energie. Aldus vallen twee gewigtige factoren 

 zamen : geringe weerzin tegen dubbelbedden en verminderde 

 kracht der inwendige spieren* ? t Kan dus niet bevreemden, 



