( 165 ) 



dat, ook bij 't zien op afstand, de werking van deze wel- 

 dra te kort schiet. En te eer nog moet dit bij myopen 

 voorkomen, omdat de hoek cc bijzonder klein is, en dus 't 

 zien op afstand eene geringere divergentie der hoornvlies- 

 assen eischt dan bij emmetropen. Is nu de werking dei- 

 inwendige spieren eenmaal verzwakt, dan zal de poging, 

 om de neiging tot divergentie te overwinnen, het verste 

 punt van duidelijk zien al ligtelijk tot het oog doen nade- 

 ren, de netvliesbeelden van verwijderde voorwerpen dus nog 

 diffuser maken, en instinctmatig zal die poging daarom 

 uitblijven of worden opgeheven. 



Hiermede is ongetwijfeld 't ontstaan van absoluut diver- 

 gerend strabisme voldoende toegelicht. Bedrieg ik mij niet, 

 dan moeten wij nu ook, zoo als ik voorzag, de bovenge- 

 stelde vraag omkeeren. Wij vragen niet meer: welke bij- 

 komende omstandigheid doet, bij 't bestaan van 't relatieve, 

 het absolute divergerend scheelzien optreden ? Veeleer vra- 

 gen wij : Waarin ligt de oorzaak, dat niet elk relatief di- 

 vergerend strabisme door 't absolute gevolgd wordt? 



Vooreerst merk ik op, dat ook absoluut divergerend 

 strabisme, zoo als meer en meer mij blijkt, bij hooge gra- 

 den van myopie zeer algemeen is, veel algemeener dan men 

 zich voorstelt. Geringe graden gaan onopgemerkt voorbij, 

 omdat, al divergeren de gezigtslijnen, cle hoornvliesassen 

 geene bijzondere divergentie vertoonen, dikwijls zeker min- 

 der nog dan bij niet scheelziende hypermetropen : eerst bij 

 't bedekken van 't goed gerigte oog, komt het aan den 

 dag, dat de gezigtslijn van 't andere te veel naar buiten 

 was gerigt. Ik herhaal echter de vraag : Waarin ligt de 

 oorzaak, dat niet elk relatief divergerend strabisme door 't 

 absolute gevolgd wordt ? 



De oorzaak hiervan ligt voor een deel in 't vasthouden 

 aan 't binoculaire zien. Al is, ten gevolge van 't relatief 



