( 166 ) 



divergerend scheelzien, de drang tot gelijke indrukken op 

 de beide gele vlekken en verdere corresponderende punten 

 verzwakt geworden, hij is niet opgeheven. Die drang alléén 

 weerhoudt soms de afwijking. Bij velen draait werkelijk 

 achter de bedekkende hand het eene oog naar buiten, om 

 bij 't ontblooten weder eene juiste rigting aan te nemen. 

 En waar die afwijking uitblijft is het voorhouden van een 

 zwak prismatisch glas, met den brekenden kant naar den 

 neus, voldoende, om ons van 't streven naar binoculair zien 

 te overtuigen: onmiddellijk ziet men eene de werking van 

 't prisma corrigerende convergentie zich instellen. Slechts 

 bij de hoogste graden van myopie, terwijl ook geen sterk 

 geteekend voorwerp een vergelijkbaar beeld vormt, blijft 

 bij deze proef de convergentie uit. 't Blijkt dus ook, dat 

 scherp zien geene volstrekte voorwaarde is, om, zoo mo- 

 gelijk, aan 't enkel zien te doen vasthouden. 



Voor een ander deel zoeken wij de oorzaak van 't uit- 

 blijven van absoluut strabisme in beperkte bewegelijkheid 

 der oogen. Niet slechts naar binnen, maar soms ook naar 

 buiten is de draaijing van den grooten ellipsoïdischen oog- 

 bol der inyopen belemmerd. Die belemmering kan zoo ver 

 gaan, dat, zoo als wij boven opmerkten, relatief converge- 

 rend scheelzien, bij 't zien op afstand, zich met relatief 

 divergerend, bij 't zien in de nabijheid, kan verbinden. 

 Maar bereikt ze ook dien graad niet, ze belet toch alligt 

 eene bovenmatige afwijking naar buiten, vooral wanneer zij 

 de behoefte van 't binoculaire zien als bondgenoot heeft. 



Zoo staan dan weer, even als bij 't convergerend stra- 

 bisme, verschillende drijvende en weerhoudende krachten 

 tegenover elkander, en 't is inderdaad moeijelijk te zeggen, 

 onder welke voorwaarden de eersten 't overwigt verkrijgen. 

 De ervaring leerde ze ons althans niet onmiddellijk kennen. 



Ongetwijfeld komen echter in aanmerking: a. omstandig- 



