( 167 ) 



heden, die de beweging naar buiten bevorderen ; b. zooda- 

 nige, die aan 't binoculaire zien zijne waarde ontnemen. 

 Tot de eerste brengen wij een oorspronkelijk overwigt der 

 uitwendige regte spieren, meer dan gewone verplaatsing 

 der gezigtslijnen, ten gevolge der myopie (buitengewoon 

 kleine of zelfs negatieve waarde van den hoek a), verder, 

 voor buitenwaartsche beweging gunstigen vorm en oppervlak- 

 kige ligging van den oogbol. Tot de laatste kunnen worden 

 gerekend : verminderde gezigtsscherpte op 't ééne oog en 

 vooral — een verschil van refractie der beide oogen. Dit 

 laatste treedt als invloedrijke factor op. Is het verschil 

 van refractie groot, het eene oog sterk myopisch, het andere 

 naauwelijks of zelfs emmetropisch, dan is het misschien 

 regel, dat bij 't zien op afstand het myopische oog naar 

 buiten is afgeweken. Deze gevallen leveren een' eigen- 

 aardigen vorm van strabismus divergens, die allezins ver- 

 dient grondig onderzocht en afzonderlijk beschreven te wor- 

 den. Soms, vooral in den beginne, is het scheelzien daarbij 

 inconstant en vertoont zich alléén of bij vermoeijenis óf 

 onder zekere gemoedstoestanden ; in andere gevallen kan 

 het, wanneer ook sterk ontwikkeld, door den wil worden 

 overwonnen, bepaaldelijk in de nabijheid, voor een korte 

 poos, evenwel niet zonder spoedig volgende vermoeidheid 

 en tevens zonder wezenlijk voordeel voor 't zien. Niet zel- 

 den ook wordt het eene oog bij 't zien op afstand, het andere 

 in de nabijheid gebruikt. Doorgaans projiciëert en oordeelt 

 elk oog juist, terwijl het zelfstandig ziet en niettegenstaande 

 verklaard wordt, dat hetzelfde voorwerp, met het ééne oog 

 gezien, grooter, met het andere kleiner zich vertoont. Meer 

 merkwaardigs valt hierover nog te zeggen en vooral te 

 onderzoeken. Wat de pathogenie aangaat, die ons ei- 

 genlijk alléén hier behoort bezig te houden, — 't is ge- 

 makkelijk in te zien, dat, vooreerst, 't binoculaire zien in 



