( 169 ) 



het eene oog bij 1 t zien op afstand, het andere bij 't zien 

 in de nabijheid wordt gebruikt, terwijl het niet gebruikte 

 oog inmiddels hetzij naar binnen, hetzij naar buiten afwijkt. 

 Overigens meent buffon, dat, voor zoo ver 't accommoda- 

 tie-gebied voor beide oogen zamenvalt, ook wanneer de gren- 

 zen van dat gebied verschillen, beide oogen van 'tzelfde voor- 

 werp scherpe beelden kunnen ontvangen, dat alzoo de inspan- 

 ning der accommodatie op elk oog, onafhankelijk van 't an- 

 der, zich naar den afstand van 't voorwerp zou kunnen re- 

 gelen. Op deze dwaling berust een groot deel van zijn betoog. 

 Joh. müeller *), het feit aannemende, is met buffons 

 verklaring niet te vreden. Hij geeft ons eene andere, merk- 

 waardig vooral, omdat een gestoord verband tusschen con- 

 vergentie en accommodatie daarbij wordt te baat genomen. 

 Wij missen bij mueller de onderscheiding tusschen pres- 

 byopie en hypermetropie ; ook vraagt hij niet, of er stra- 

 bismus convergens. dan wel divergens te verklaren zij, en 

 een helder inzigt in den grond van het ontstaan kon dus 

 niet verkregen worden. Maar wij vinden er de proef ver- 

 meld, waarbij, door 't houden van een concaaf glas voor 

 één der oogen, strabismus convergens wordt opgewekt, 

 zoodra dit oog tot scherp zien wordt gebruikt, — eene 

 proef, die de exceptionele gevallen van strabismus conver- 

 gens verklaart, waarin het juist gerigte oog hypermetro- 

 pisch, het afwijkende minder hypermetropisch of zelfs emme- 

 tropisch, maar oorspronkelijk amblyopisch is. Had joh. 

 müeller vóór beide oogen een negatief glas gehouden, 

 't zou hem niet ontgaan zijn, dat ook daarbij ligtelijk eene 

 afwijking naar binnen wordt geboren, en welligt zou zijn 

 heldere blik op eens het wezen der hypermetropie en haar 

 verband tot strabismus hebben doorzien. 



*) Vergl. Pkysiologü, etc, S. 228. 



