( 194 J 



beweegt zich, door het uurwerk, uit het middelpunt harer 

 beweging gezien, van de regter- naar de linkerhand. Zij 

 laat zich, als men de windvleugels met de hand omdraait, 

 ligtelijk zoodanig stellen, dat het lichtstipje volkomen met 

 de streep, op het papieren scherm, zamenvalt. Heeft men 

 daarvoor zorg gedragen en vooraf den tuimelaar een weinig 

 naar de linkerhand ter zijde geschoven, zoodat hij door 

 het stalen plaatje niet wordt opgeligt, zoo zal de stroom 

 doorloopen. Men late nu den slinger des secundenklep- 

 pers, door het dwarsche staafje, in zijnen schuinschen stand 

 worden opgehouden en draait, met den daartoe bestemden 

 sleutel, aan de schroef, die den tuimelaar langzaam tot het 

 stalen plaatje doet naderen. Komt, onder dit draaijen, de 

 tuimelaar in aanraking met het stalen plaatje, zoodat daar- 

 door de eerstgenoemde even wordt opgeligt, zoo hoort men 

 dit aan een plotselijk nedervallen van de deelen des se- 

 cundenkleppers, die den slinger ophielden. Door de te- 

 genovergestelde schroef zet men den tuimelaar in dien stand 

 vast. Telkens als het lichtstipje op de streep komt, zal dan 

 de tuimelaar worden opgeligt en de slinger des secunden- 

 kleppers worden losgelaten. — Ligtelijk kan de tuimelaar 

 zoo naauwkeurig worden gesteld, dat men voor geene fout 

 van een paar honderdste deelen eener secunde te vreezen 

 heeft. Het stalen plaatje is slechts zeer weinig lager dan 

 het boveneinde van den vertikalen arm des tuimelaars. De 

 tuimelaar wordt alzoo door het plaatje slechts zeer weinig 

 opgeligt en glijdt langs het stalen plaatje, als dit zich 

 daarover heen beweegt, zonder eene eenigzins bemerkbare 

 wrijving uit te oefenen. Het opwinden van het uurwerk ge- 

 schiedt, door de staaf EG, van de linker- naar de regter- 

 zijde, om te draaijen. Als de staaf daarbij den tuimelaar 

 ontmoet, zoo wordt zij een weinig naar boven gebogen, 

 om over den tuimelaar te kunnen henengaan. Dit kan, 



