( 232 ) 



wanneer de vonk meer als een rustige stroom overgaat, 

 zoo als bij het pluimlicht plaats heeft, waarbij de punt 

 der negatieve naald in gloed geraakt, kan men in het 

 donker, verticaal langs de naald op de watervlakte ziende 

 of wel horizontaal langs die wateroppervlakte, waarnemen 

 hoe die stroom, van de negatieve naald uitgaande, met 

 een rond schijfje van wel een halven centimeter middellijn als 

 met eenen voet op de watervlakte steunt; nu en dan ziet 

 men slechts een enkel sprankje of vertakt vonkje, als van 

 eene heterogene natuur met dien voet, over dat schijfje heen 

 slaan. Wanneer de naald daarentegen positief is., zal men, 

 op dezelfde wijze langs haar naar beneden of langs de 

 watervlakte ziende, op de oppervlakte van het water even- 

 zeer een soort van schijfje waarnemen, maar dat veel on- 

 zuiverder afgerond is, eene andere tint heeft en duidelijk 

 uit de zamenvoeging van eene menigte stralen of takjes 

 en spranken bestaat, terwijl voortdurend in allerlei rigtin- 

 gen sprankjes en vertakte vonkjes over het schijfje heen- 

 slaan. Deze beide vormen zijn in hunne grootste zuiver- 

 heid die vormen der inductievonk tegen water, waarop 

 dumoncel en reiïlinger de aandacht hebben gevestigd, 

 en waarvan de laatste partij trekt ter verklaring der figu- 

 ren van lichtenberg; men behoeft het onderscheid in voor- 

 komen van deze schijfjes maar goed op te vatten, om ter- 

 stond te bemerken, dat hier eene sprekende overeenkomst 

 is met die figuren en om te komen tot het resultaat, dat 

 ook deze figuren een gevolg moeten zijn van een speci- 

 fiek verschil in voortplanting, dat aan beide electriciteiten 

 eigen is. 



Er laat zich nog een punt omtrent dit eigenaardig licht 

 van den electrischen stroom aanstippen: namelijk, het licht 

 rondom de negatieve naald is blaauw-violet, de stroom die 

 daarvan uitgaat rood en evenzoo de schijf of voet rozen- 

 rood. Het licht, dat van de positieve naald uitgaat, is rood 



