( 234 ) 



dan komt het mij althans voor, dat de grootte van dat 

 cirkeltje tevens de uitgestrektheid bepaalt, waarover de elec- 

 triciteit zich op de wateroppervlakte verbreidt; de grens 

 van dat cirkeltje is mij veel te scherp geteekend om nog 

 aan een overgang van lichtende tot niet lichtende electri- 

 citeit te denken, of aan te nemen dat de electriciteit zich 

 ook buiten dat cirkeltje nog uitbreidt, maar te zwak van 

 intensiteit zoude zijn om nog licht te kunnen geven, ter- 

 wijl dan het cirkeltje die punten zou omvatten, waar de 

 electriciteit nog intensiteit genoeg bezit om licht te wekken; 

 daartoe is mij ook de sterkte van het licht nog over het 

 geheele schijfje veel te gelijkmatig. Neemt men echter 

 eenmaal aan, dat deze voorstelling juist is, dan valt het 

 terstond in het oog, dat de ringen op het koperen plaatje 

 veel grooter zijn dan de doorsneden, die men zich daar ter 

 plaatse in den kegel kan denken, die door de punt der 

 naald en het schijfje werd gebragt. Als wij dan van elec- 

 triciteitsstralen spreken als lijnen die van de punt der naald 

 uitgaande door eenig punt van het schijfje gaan, en eene 

 vergelijking maken tusschen deze stralen en lichtstralen, 

 dan zoude men kunnen zeggen: die electriciteitsstralen 

 worden hier gebroken als gingen zij over uit eene meer 

 brekende middenstof in eene minder brekende; en dan zoude 

 ten aanzien van electriciteit de lucht als slechter geleidende 

 middenstof als sterker brekende stof en het beter gelei- 

 dende water als minder brekende stof moeten worden aan- 

 gemerkt. Een en ander is echter louter eene wijze van 

 voorstelling, waaraan ik voor het oogenblik geen gewigt hecht. 



Deventer, 22 December 1862. 



